Κηφισός, το κλιματιστικό της Αθήνας: Μπορεί να ξαναγεννηθεί; Και όμως… ναι, όπως δείχνει η διεθνής εμπειρία!

Αποκατάσταση ποταμού Cheonggyecheon, Σεούλ.

Η ολοκληρωτική τσιμεντοποίηση του κάποτε γραφικού ποταμού της Αθήνας δημιουργεί στους κατοίκους της πρωτεύουσας τη βεβαιότητα ότι η κατάσταση είναι μη αντιστρεπτή. Ωστόσο υπάρχουν τα παραδείγματα πόλεων του εξωτερικού, που κάποια στιγμή στο παρελθόν έθαψαν στο τσιμέντο τα δικά τους ποτάμια, αλλά το μετάνιωσαν και με ειδικές παρεμβάσεις πέτυχαν θαύματα. Έκριναν ότι τοι υδάτινοι δρόμοι μέσα στις πόλεις δεν μπορεί να γίνουν αυτοκινητόδρομοι, αγωγοί λυμάτων, εγκιβωτισμένοι υπόγειοι οχετοί και ρυπογόνες εστίες. Μια νέα προσέγγιση ανοίγματος, απελευθέρωσης και επαναφοράς των φυσικών χαρακτηριστικών των ποταμιών που βρίσκονται μέσα στις πόλεις, αναπτύσσεται σε πολλές χώρες της Ευρώπης και της Ασίας. Γιατί όχι και στον Κηφισό μας, τον ποταμοθεό που τσιμεντώσαμε; Ομάδα Ελλήνων επιστημόνων, με διεθνή εμπειρία στο θέμα, έχει καταθέσει πρόταση, που αναζητά την προσοχή της κοινής γνώμης και το ενδιαφέρον της Πολιτείας.

Γράφει ο Μενέλαος Χρόνης

Η διεθνής εμπειρία

Το τόλμημα της Σεούλ

Αξιοθαύμαστη είναι η ανάπλαση του ποταμού Cheonggyecheon της Σεούλ, στη Νότια Κορέα. Το 1980 καλύφθηκε και μετατράπηκε σε υπερυψωμένη λεωφόρο 12 λωρίδων, όπως στην Αθήνα ο Κηφισός κατά τη δεκαετία του 1990. Ωστόσο στην κορεατική μεγαλούπολη δημιουργήθηκε ένα κίνημα πολιτών για την αποκατάσταση του ποταμού και στις δημοτικές εκλογές το 2002 ένας από τους υποψήφιους δημάρχους το έκανε βασικό άξονα του προεκλογικού του αγώνα. Κέρδισε τις εκλογές και μέσα σε τρία χρόνια πέτυχε το γκρέμισμα της λεωφόρου και η ανάπλαση του ποταμού.

Ο Cheonggyecheon ξαναγεννήθηκε. Πλέον στο κέντρο της Σεούλ βρίσκεται ένα κατάφυτο πάρκο, δημοφιλές ανάμεσα σε ντόπιους και τουρίστες. Κατά μήκος του ποταμού βρίσκονται χώροι αναψυχής, προκυμαίες, έργα τέχνης, ενώ κάποιες παλιές γέφυρες λειτουργούν ως ενθύμια του παρελθόντος. Η ποιότητα των υδάτων και του αέρα βελτιώθηκε αισθητά, με πιο αξιοσημείωτο γεγονός την πτώση την θερμοκρασίας στις γύρω περιοχές κατά 3,6 βαθμούς Κελσίου. Ο νέος υδρότοπος έφερε οικονομική ανάπτυξη, προσέλκυσε πλήθος τουριστών και οδήγησε σε άνοδο των αξιών των ακινήτων. Ο Cheonggyecheon αποτελεί πλέον κέντρο οικονομικών και πολιτιστικών δραστηριοτήτων. Φυσικά ένα τέτοιο έργο δεν έγινε από τη μία μέρα στην άλλη ούτε χωρίς αντιδράσεις.

Η περίπτωση της Σιγκαπούρης

Rochor Canal, Σιγκαπούρη.

Ένα άλλο ενδιαφέρον παράδειγμα αφορά στην ανάπλαση των ανοιχτών οχετών της Σιγκαπούρης, μιας πόλης που αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα λειψυδρίας. Το πρόγραμμα ανασυγκρότησης του υδάτινου δικτύου της ασιατικής μεγαλούπολης περιλαμβάνει ένα συνολικό σύστημα διαχείρισης, καθαρισμού και ανακύκλωσης του βρόχινου νερού και επεκτείνεται στην ανάπλαση της κοίτης των ανοιχτών οχετών. Τα μπετονένια τοιχώματα των καναλιών αντικαθίστανται από νέα φυτεμένα πρανή τα οποία αποκαθιστούν το φυσικό τοπίο. Όπου δεν υπάρχει επαρκής χώρος για την αποκατάσταση των πρανών, προτείνεται η δημιουργία περιπάτων μέσα στα κανάλια και η ενίσχυση των φυτεύσεων παράλληλα με την κοίτη, όπως στη φωτογραφία.

«Ανοίγουν» εγκιβωτισμένα ποτάμια στα αστικά κέντρα της Ε.Ε.

Σύμφωνα με μελέτη του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Περιβάλλοντος, σε τουλάχιστον 17 ευρωπαϊκές πόλεις έχουν αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια παρεμβάσεις για την ανάδειξη των υδάτινων διαδρομών, σε μια ριζικά διαφορετική κατεύθυνση από τις προηγούμενες δεκαετίες. Οι βελτιώσεις στην επεξεργασία των λυμάτων και η μείωση των βιομηχανικών δραστηριοτήτων κατά τις τρεις τελευταίες δεκαετίες, έχουν αναβαθμίσει την ποιότητα των υδάτων και έχουν φέρει στο προσκήνιο το αίτημα για μια καλύτερη ποιότητα ζωής. Το πιο χαρακτηριστικόι παράδειγμα είναι ο Τάμεσης, αλλά δεν είναι ο μόνος. Ενδεικτικά:

Στη Μαδρίτη, το 1970 δημιουργήθηκε στις δύο όχθες του ποταμού Μανθανάρες ένας μεγάλος αυτοκινητόδρομος, με αποτέλεσμα οι γύρω περιοχές να μαραζώσουν. Το 2003 ξεκίνησε το έργο υπογειοποίησης των δύο ρευμάτων του αυτοκινητοδρόμου και ανάδειξης των οχθών του ποταμού. Σήμερα οι όχθες έχουν παραδοθεί στους πολίτες και για εννιά χιλιόμετρα, από το Rio Park υπάρχουν παιδικές χαρές, πάρκα, ποδηλατόδρομοι και μια παιδική πισίνα γνωστή ως «παραλία». Φυτεύτηκαν 30.000 δέντρα.

Στο Oσλο πολλά από τα ρέματα που διασχίζουν την πόλη είχαν μετατραπεί σε υπόγειους οχετούς. Η ποιότητα των υδάτων ήταν πολύ άσχημη, η βιοποικιλότητα είχε πληγεί και τα ψάρια δεν πλησίαζαν. Σήμερα, ύστερα από ένα μεγάλο πρόγραμμα αποκατάστασης όλων των ποταμών και των ρεμάτων που κατεβαίνουν από τα περιαστικά δάση και καταλήγουν στο Φιόρδ του Οσλο, όπου καθαρίστηκαν τα νερά, ο ατλαντικός σολομός έχει επιστρέψει ακόμα και στον ποταμό Ακερσέλβα, που διασχίζει το κέντρο του Οσλο.

Στο Άαρχους, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Δανίας, το ομώνυμο ποτάμι είχε καλυφθεί από το 1930 και είχε μετατραπεί σε αγωγό αποβλήτων. Το 2010 υπολογιζόταν πως το μισό από το νερό που διέτρεχε την κοίτη του ήταν επεξεργασμένο νερό αποβλήτων. Τα τελευταία χρόνια ο δήμος προχώρησε στην αποκάλυψη του ποταμού, λαμβάνοντας μέτρα για την αντιπλημμυρική προστασία (δημιουργώντας δεξαμενές συγκέντρωσης του νερού της βροχής), αλλά και την απορρύπανση των υδάτων με φυσικές μεθόδους και σε αναβαθμισμένη συνεργασία με το σύστημα αποχέτευσης. Το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό: μια μπλε λωρίδα νερού διατρέχει το κέντρο της πόλης, δημιουργώντας νέες δυνατότητες αναψυχής στις όχθες του, ενώ τα νερά του λιμένα του Ααρχους, του μεγαλύτερου της Δανίας, έγιναν κατάλληλα για κολύμβηση!

Η Βιέννη διασχίζεται από τον ποταμό Δούναβη και τους μικρότερους Βιέν και Λίζινγκ. Από τον 19ο αιώνα είχαν προχωρήσει σε μεγάλες επεμβάσεις στις κοίτες τους, με βάση την τότε αντίληψη για την αντιμετώπιση πλημμυρικών φαινομένων. Τον 20ό αιώνα προχώρησαν στον εγκιβωτισμό πολλών παραποτάμων και δημιουργήθηκαν κανάλια με τεχνητές όχθες, με αποτέλεσμα να παρατηρηθούν καταστάσεις ευτροφισμού. Τα τελευταία χρόνια έχει ξεκινήσει ένα μεγάλο πρόγραμμα, με ορίζοντα το 2027, σύμφωνα με το οποίο σπάνε τα τεχνητά τοιχώματα στις όχθες και δίνεται η φυσική τους μορφή, πέφτουν τείχη και φράγματα ώστε να μπορούν να μετακινούνται τα ψάρια και άλλοι οργανισμοί. Το φιλόδοξο πρόγραμμα προχωρά βήμα βήμα, απ’ έξω από την πόλη προς τα μέσα, καθώς εντός της Βιέννης τα εν λόγω έργα είναι πιο δύσκολα.

Μια πρόταση για τον Κηφισό

Η μελετητική ομάδα αποτελείται από αρχιτέκτονες, πολεοδόμους, μηχανικούς περιβάλλοντος και αρχιτέκτονες τοπίου  όλοι τους  μέλη του Συνδέσμου Αποφοίτων Βρετανικών Πανεπιστημίων (British Graduates Society– BGS) με συντονιστή τον Βασίλη Ζώτο, αρχιτέκτονα-πολεοδόμο και πρόεδρο του BGS. Πλαισιώνεται με σύμβουλους από διάφορες επιστημονικές ειδικότητες.

Για τον Βασίλη Ζώτο, όπως λέει ο ίδιος,  η πρόκληση για την ανάπλαση του Κηφισού ποταμού ήρθε σαν μία φυσική συνεχεία μίας καριέρας όπου η ανάπλαση αστικών ποταμών έχει αφήσει ένα δυνατό σημάδι στην επαγγελματική του ζωή. Ξεκίνησε αρχικά στα μέσα της δεκαετίας του 1960 με τη διδακτορική του  διατριβή με  θέμα τον ποταμό Τάμεση στο Λονδίνο (ειδικότερα: πως αλλάζει ο ρόλος του ποταμού σε μία πόλη που αλλάζει). Η διατριβή του είχε βραβευτεί, ενώ θυμάται τα λόγια που άκουσε στο Λονδίνο  ότι «… χρειάστηκε ένας Έλληνας για να μας δείξει τι θα πρέπει να κάνουμε με τον Τάμεση…».

Δεν ήταν τόσο θέμα πρότασης ανάπλασης, επισημαίνει, γιατί αυτό ακολούθησε μετά, όσο ήταν η αλλαγή της νοοτροπίας σχετικά με το τι θα πρέπει να γίνει στις παραποτάμιες ζώνες και ποιος θα έχει την αρμοδιότητα ελέγχου για τον ποταμό, δηλαδή ένας Φορέας που θα έχει αρμοδιότητα για οικοδομικές άδειες, για τον καθαρισμό… για τα πάντα, ώστε να μπορεί να ελέγχει τον σημαντικό αυτό πνεύμονα της πόλης.

Η πρόταση

Σκοπός της μελέτης είναι η ευαισθητοποίηση του κοινού και η δημιουργία πλαισίου για την αποκατάσταση του ποταμού και την ανάπλαση των παραποτάμιων περιοχών.

Η πρόταση αναπτύσσεται σε δύο μέρη.  Αρχικά έγινε μια περιβαλλοντική ανάλυση όλου του Κηφισού όπου εξετάζονται περιοχές καθ’ όλο το μήκος του ποταμού και εντοπίζονται ζώνες με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και μοναδικά προβλήματα. Ως στρατηγική αντιμετώπισης καθορίζονται τρεις χαρακτηριστικές περιοχές:

Περιοχή Α, εντός της υφιστάμενης ζώνης προστασίας του ποταμού. Αυτό το τμήμα, που είναι σε φυσική μορφή, μπορεί να το χαρακτηρίσει κανείς σα φυσικό δρυμό. Η περιοχή αυτή παρ’ όλα τα γνωστά προβλήματα δεν έχει μεγάλες καταστροφές. Μπορούν να γίνουν ήπιες παρεμβάσεις και φύτευση δέντρων, όπου χρειάζεται.

Περιοχή Β που περνάει μέσα στον αστικό ιστό (στις περιοχές Νέα Φιλαδέλφεια, Αγ. Ανάργυροι, Περιστέρι) Αυτό το τμήμα έχει μελετηθεί σε μεγαλύτερη λεπτομέρεια. Περιλαμβάνεται το τμήμα της Νέας Φιλαδέλφειας στο οποίο προτείνεται ανάπλαση. Και προβλέπεται δημιουργία αστικών πάρκων, με πόλους πρασίνου, ανοιχτούς χώρους, υπαίθρια αναψυχή, διαμόρφωση του ποταμού, σύνδεση με το κατοικημένο περιβάλλον κ.ά. Αυτό φυσικά θα καθορίσει μια βιώσιμη ανάπτυξη και μια βελτίωση της ποιότητας ζωής των κατοίκων των παραποτάμιων περιοχών. Γίνεται ένταξη του ποταμού στον αστικό ιστό με διαβάσεις πεζών, γέφυρες, σκάλες, ράμπες προς το νερό και ειδικό φωτισμό με χρήση εναλλακτικών πηγών ενέργειας.

Περιοχή Γ αφορά το τμήμα του ποταμού που δυστυχώς βρίσκεται κάτω από την υπερυψωμένη λεωφόρο Κηφισού. Εκεί προτείνεται να γίνει μια πλατφόρμα για δραστηριότητες ώστε ο ποταμός να ενώνει, αντί να χωρίζει, τις εκατέρωθεν περιοχές. Θα μπορούσαν να γίνουν εκεί υπαίθρια αγορά, πάρκο για αθλητικά δρώμενα, υπαίθρια γλυπτοθήκη και εκθεσιακοί χώροι ή χώροι εκδηλώσεων κ.ά.

Το δεύτερο μέρος της μελέτης επικεντρώνεται στην περιοχή Κόκκινος Μύλος στη Νέα Φιλαδέλφεια. Η επιλογή της οφείλεται στο ότι είναι εκτός της καθορισμένης ζώνης προστασίας, μία παραμελημένη ζώνη πρασίνου μέσα στον αστικό ιστό. Μετά από μία πλήρη ανάλυση του τοπίου και καταγραφή των αναγκών του, η  πρόταση για την ανάπλαση του ποταμού, ενώ απευθύνεται σε ένα συγκεκριμένο κομμάτι, μπορεί να εφαρμοστεί και σε άλλες παραποτάμιες περιοχές ανάλογων περιπτώσεων. Βασικοί στόχοι της πρότασης είναι:

· Να γίνει ο Κηφισός ένα επίμηκες μητροπολιτικό πάρκο μήκους 25 χλμ. με επιφάνεια 2.500 στρεμμάτων, το οποίο μπορεί να λειτουργήσει και ως πόλος τουρισμού που θα τονώσει την αξία γης των ζωνών που διασχίζει το ποτάμι. Συγχρόνως να αποτελέσει ένα διάδρομο κλιματισμού για την Αθήνα. Αυτό είναι σήμερα πιο αναγκαίο από ποτέ.

· Η δημιουργία παραποτάμιου υπερτοπικού πεζόδρομου και ποδηλατοδρόμου καθ΄όλο το μήκος του Κηφισού και σύνδεση με τον προτεινόμενο παραλιακό ποδηλατοδρόμο Ν. Φαλήρου – Βάρκιζας.

· Η δημιουργία παραποτάμιου μονοπατιού καθ’ όλο το μήκος του Κηφισού.

· Η βιώσιμη ανάπτυξη και βελτίωση της ποιότητας ζωής των κατοίκων των παραποτάμιων περιοχών.

· Η σύνδεση με το κατοικημένο περιβάλλον και ένταξη στον αστικό ιστό (διάβαση πεζών, γέφυρες, σκάλες, ράμπες)

· Η δημιουργία πόλων πρασίνου υπαίθριας αναψυχής.

· Εναλλακτικές αθλητικές και πολιτιστικές λειτουργίες.

· Φωτισμός με τη χρήση εναλλακτικής ενέργειας.

· Ευαισθητοποίηση και ενημέρωση των κατοίκων και φορέων της περιοχής μέσω εκθέσεων και εκδηλώσεων για θέματα περιβαλλοντολογικά και οικολογικά

· Μείωση ηχορύπανσης από παρακείμενες οδούς (ιδιαίτερα Εθνική οδός)

· Πυκνή φύτευση

Το πρώτο επίπεδο του σχεδιασμού προβλέπει, μεταξύ άλλων, εκτενείς φυτεύσεις ενδημικών φυτών, εξυγίανση της κοίτης του ποταμού, συλλογή, επανάχρηση όμβριων υδάτων για άρδευση, διαχείριση απορριμμάτων και χρήση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας όπως για παράδειγμα φωτοβολταϊκά για τον φωτισμό.

Το δεύτερο επίπεδο περιλαμβάνει τη δημιουργία συνδετήριων αξόνων με περιμετρικούς χώρους όπως πλατείες, εκκλησίες και σχολεία. Επιπλέον, δημιουργούνται πεζόδρομοι, ποδηλατόδρομοι και πεζογέφυρες αλλά και συγκοινωνιακές ρυθμίσεις και χώροι στάθμευσης οχημάτων.

Το τρίτο επίπεδο αφορά τη δημιουργία χώρων τέχνης και πολιτισμού (υπαίθριοι κινηματογράφοι και θέατρο, μουσεία ιστορίας Κηφισού κ.ά.), αναψυκτηρίων και χώρων περιβάλλοντος και τεχνολογίας.

Όπως αναφέρεται στην έκθεση, οι χώροι αυτοί θα αναπτυχθούν από ιδιώτες οι οποίοι διαθέτοντας μέρος των εσόδων τους από τη λειτουργία της επιχείρησης θα είναι υπεύθυνοι για τη διαχείριση και συντήρηση του περιβάλλοντος χώρου και τμήματος του πάρκου.

Στο όριο με την εθνική οδό τα φυτά μπορούν να προστατεύσουν την περιοχή από τον θόρυβο. Παράλληλα, προτείνεται η ανάπτυξη συστήματος συλλογής, διαχείρισης και ανακύκλωσης του νερού εντός του πάρκου, με το οποίο θα ελέγχεται η ποσότητα του νερού του ποταμού τον χειμώνα και θα συλλέγονται τα όμβρια ύδατα από τις οδούς των παράπλευρων περιοχών για άρδευση αλλά και δροσισμό το καλοκαίρι.

Η σημασία των ρεμάτων

Σημαντική θέση στον ανασχεδιασμό της πόλης κατέχουν τα ρέματα με ανοιχτές τις κοίτες τους. Πλέον, σύμφωνα με τους ειδικούς, έχει αποδειχθεί ότι η διευθέτησή τους ήταν πολύ καλή ιδέα. Κι αυτό επειδή όταν κλείνεις το ρέμα, η ζέστη από το χώμα αντανακλάται πολύ πιο εύκολα στους τσιμεντένιους όγκους. Τα ξεμπαζωμένα ρέματα δημιουργούν διαύλους για να κυκλοφορούν τα αέρια ρεύματα. Επίσης το κλείσιμό τους ευθύνεται για τις πλημμύρες των περιοχών που γειτνιάζουν με αυτά.

Στη μελέτη για την ανάπλαση του Κηφισού, ο σχεδιασμός προβλέπει η φύτευση να γίνει με τέτοιο τρόπο ώστε να επιτρέπει στους επικρατούντες βόρειους – βορειοανατολικούς ανέμους του Λεκανοπεδίου να κινηθούν κατά μήκος του ποταμού και να φθάσουν στην καρδιά της πόλης.

Τα ρεύματα αέρα που δημιουργούνται ψύχονται περνώντας διά μέσου της φύτευσης αλλά και των συστημάτων δροσισμού και επιστρέφουν στην πόλη σε χαμηλότερη θερμοκρασία, μειώνοντας τις επιπτώσεις της αστικής θερμικής νησίδας.

Οι επιστήμονες προειδοποιούν ότι από εδώ και πέρα ίσως να έχουμε μικρότερο αριθμό έντονων βροχοπτώσεων αλλά μεγαλύτερες ποσότητες νερού. Αυτό, σε συνδυασμό με την έλλειψη χώματος από την έντονη τσιμεντοποίηση που παρατηρείται σχεδόν παντού στο Λεκανοπέδιο και ιδίως στα δυτικά προάστια, δημιουργεί ορμητικούς χείμαρρους που παρασύρουν τα πάντα στο διάβα τους.

Σύμφωνα με τους ειδικούς, πριν από χρόνια – προτού εντατικοποιηθεί η τσιμεντοποίηση – το 80% της βροχής το απορροφούσε το χώμα και μόλις το 20% κατέληγε στη θάλασσα. Σήμερα, το ποσοστό αυτό έχει αλλάξει σημαντικά.

Οπως αναφέρει ο ομότιμος καθηγητής Πολεοδομίας στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο (ΕΜΠ) Γιάννης Πολύζος, μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο οι δομημένες επιφάνειες της Αθήνας κάλυπταν περίπου το 25% της έκτασης του Λεκανοπεδίου. Μετά το 1975 το 75% καλύφθηκε από δομημένες επιφάνειες και δρόμους – δίκτυα, ενώ οι ελεύθεροι χώροι αποτελούν μόλις το 4%.

Αριστεία

Το Βασιλικό Πολεοδομικό Ινστιτούτο της Βρετανίας ζήτησε από τους μελετητές να υποβάλουν τη μελέτη για να συμπεριληφθεί με άλλες μελέτες στην κατηγορία Διεθνώς Αριστες Πολεοδομικές Μελέτες (Projects of International Planning Excellence).


ΠΗΓΗ

25 εκπληκτικές φωτογραφίες όπως ήταν παλιά τα ποτάμια στην Αθήνα

 

 

Ο Ιλισός στη σημερινή Συγγρού, ο Κηφισός κάτω από την Εθνική, και ο Ηριδανός που κελαρύζει ακόμα στο Μοναστηράκι, σε 25 εκπληκτικές φωτογραφίες

 

Έχει ποτάμι η Αθήνα; Απλή ερώτηση, σωστά; Δεν έχει, όμως, μία απλή απάντηση.  Εξαρτάται από το ποιον ρωτάτε, τι θεωρείτε ποτάμι, και τι ορίζετε ως Αθήνα. Για να ξεκινήσουμε από το τέλος: Αθήνα είναι, ας πούμε, ο Δήμος Αθηναίων, ή περιλαμβάνει και όλα τα προάστια, από την Κηφισιά ως τον Πειραιά; Ποτάμι είναι, κατά τη γνώμη σας, κάτι που μοιάζει στον Σηκουάνα, ή μετρά και ο Ηριδανός, όπως φαίνεται μερικά μέτρα κάτω από την πλατεία στο Μοναστηράκι; Αν είστε κάπως ευέλικτοι με τις αποδεκτές απαντήσεις στις παραπάνω ερωτήσεις, η Αθήνα έχει μια χαρά ποτάμια τρία, για την ακρίβεια.  Τον Ηριδανό, που βλέπετε να κελαρύζει κάτω από το Μοναστηράκι, τον Κηφισό, που κινείται παράλληλα με την Αθηνών-Λαμίας (την οποία οι παλαιότεροι παροικούντες τον Πειραιά αποκαλούν ακόμα «Το Ποτάμι») και τον Ιλισό, που μπορεί να μην τον βλέπετε πουθενά, κυλά όμως υπόγεια σε αρκετά σημεία της πόλης κάτω από τη διασταύρωση της Μιχαλακοπούλου με τη Μεσογείων, για παράδειγμα. Εκτός από τα ποτάμια, κάτω από την Αθήνα κυλούν περίπου 700 ρέματα, από τα οποία τα 70 φαίνονται σε διάφορα σημεία της πόλης. Ένα από τα πιο διάσημα παραδείγματα είναι ο Ποδονίφτης της Νέας Ιωνίας. Περισσότερες λεπτομέρειες για τα ποτάμια της Αθήνας, όπως ήταν στην αρχαιότητα, έχει το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών.  

 

 

Οι καταρράκτες του Ιλισού, Αθήνα 1801-1806. Έργο του βρετανού ζωγράφου Edward Dodwell. Τυπώθηκε στο Λονδίνο το 1821

 

 

Η πηγή Καλλιρρόη, του Ιλισού, Αθήνα, 7 Μαρτίου 1891.Δεξιά ο αμερικανός ποδηλάτης William Sachtleben. Φωτογράφος: Thomas Gaskell Allen Jr

 

     Η πηγή Καλλιρρόη και ο Ιλισός, όπως ήταν το 1844Λιθογραφία από το αρχικό έργο του Harry John Johnson. Δημοσιεύτηκε στο "London Illustrated News" το 1863

 

Ο Ιλισός το 1844. Έργο του Βρετανού ζωγράφου Harry John Johnson

 

Η Ρωμαϊκή γέφυρα του Ιλισού και τα ερείπια του Παναθηναϊκού Σταδίου

Έργο του Γάλλου αρχιτέκτονα και αρχαιολόγου Julien-David Le Roy | Από έκδοση του 1758

 

   Η γέφυρα του Ιλισού στη θέση του σημερινού Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών, το 1938 Ψηφιακό Αρχείο της ΕΡΤ

 

Το τρίτοξο γεφύρι που χτίστηκε πάνω από τον Ιλισό το 1874, δαπάνη Γεωργίου Αβέρωφ. Αθήνα, 1896

 

 

Το γεφύρι από διαφορετική γωνία λήψης, με το Πανόραμα Θων (που χτίστηκε το 1895 και κατεδαφίστηκε το 1921) στα αριστερά του Αθήνα, 1906

 

 

Ο Ιλισός στο ύψος του Καλλιμάρμαρου, περί το 1937. Ψηφιακό αρχείο της ΕΡΤ

 

Αθήνα 11 Φεβρουαρίου 1937. Η κάλυψη του Ιλισού

 

Το Μετς και ο Ιλισός, φωτογραφημένοι από τον λόφο του Αρδηττού, στις αρχές του 20ου αιώνα

 

 

Η κοίτη του Ιλισού, το 1905 Φωτογράφος: Ναύαρχος Νικόλαος Κ. Μακκάς

 

Φωτογραφικό Αρχείο Ελιά

 

 

Γεφυράκι του Ιλισού, στη σημερινή Λεωφόρο Βασιλίσσης Όλγας

 

 

Ο Ιλισός, όταν κυλούσε στη μέση της Καλλιρόης  Αθήνα, 1963. Φωτογράφος: Δημοσθένης Μπούκης

 

 

Το ρωμαϊκό υδραγωγείο του Αδριανού, πάνω από τον Ποδονίφτη, στη Φιλοθέη Léon Joubert, τέλη 19ου αρχές 20ου αιώνα. Σημερινή τοποθεσία: στο τέλος της Λεωφόρου Καποδιστρίου, μεταξύ Καλογρέζας, Περισσού και Νέας Ιωνίας.

 

 

Ο Ηριδανός περνά δίπλα από τον Ναό του Ηφαίστου στο Θησείο Αθήνα 1832. Έργο του Σκωτσέζου ζωγράφου Hugh William "Grecian" Williams

 

 

            Ο Ηριδανός σήμερα κυλά στον αρχαιολογικό χώρο του Κεραμεικού              

      

 

Κι εδώ, από μια άλλη οπτική γωνία

 

 

Ο Κηφισός και η Γέφυρα στο προάστιο Κολοκυνθού | Αθήνα, 1904

 

 

Ο Κηφισός των αρχών του αιώνα

 

Και πάλι ο Κηφισός

 

 

Η πηγή Κεφαλάρι του Κηφισού, που έδωσε το όνομά της στη γνωστή γειτονιά της Κηφισιάς

 

Ο Κηφισός στο σημείο που σήμερα αποκαλούμε Τρεις Γέφυρες (και τότε είχε όντως τρεις γέφυρες)

 

Αθήνα 1927.Ψηφιακό Αρχείο της ΕΡΤ

 

 

Ο Κηφισός φωτογραφημένος κάτω από την εθνική οδό Αθηνών-Λαμίας .Αθήνα, 26 Απριλίου 2009

 

Περισσότερες φωτογραφίες και ενδιαφέρουσες ιστορίες από τα ποτάμια της Αθήνας όπως ήταν, θα βρείτε στην εκπληκτική σελίδα Η Αθήνα Μέσα στο Χρόνο και ό,τι απομένει από τα αθηναϊκά ποτάμια στο Facebook Group Τα Ποτάμια της Αθήνας

 

Πηγή

Στα 1900 διέσχιζαν το λεκανοπέδιο 700 χείμαρροι, ποτάμια και ρυάκια. Η Σταδίου ήταν ποτάμι και μπαζώθηκε μαζί με τον αρχαίο Ιλισό, Ηριδανό και Κυκλοβόρο.

 

«Η καταιγίδα ήταν τόσο έντονη, που φούσκωσε το ποτάμι. Η γέφυρα παρασύρθηκε, με αποτέλεσμα η Αθήνα να κοπεί στα δύο». Η είδηση διαδόθηκε από στόμα σε στόμα σπέρνοντας τον φόβο στους κατοίκους της πόλης. Πότε και που συνέβη αυτό; Tο 1852 στην Αθήνα. Ποιο ήταν το ποτάμι που φούσκωσε; Η σημερινή οδός Σταδίου… Μάλιστα, στο ύψος του Αρσακείου υπήρχε και μία γέφυρα και η νεροποντή την παρέσυρε με αποτέλεσμα να κοπεί η Αθήνα στα δύο.

Ιλισός μπροστά από το Στάδιο, εκεί όπου υπήρχε κάποτε το στρογγυλό κτίριο του Πανοράματος Θών. Φωτογράφος Οδυσσέας Φωκάς, περίπου 1900, αρχείο Εθνικής Πινακοθήκης- Μουσείου Α. Σούτζου.

Τα ποτάμια εξακολουθούν να ρέουν κάτω από τους δρόμους της Αθήνας. Σε πολλά κτίρια κατά μήκος του δρόμου αντλούνται και σήμερα νερά, με υδραυλικά συστήματα, ενώ γεωτρήσεις του ΙΓΜΕ (Ινστιτούτο Γεωλογικών και Μεταλλευτικών Ερευνών) απέδειξαν ότι οι περισσότεροι δρόμοι της Αθήνας κρύβουν ένα μπαζωμένο ρέμα ή ένα υπόγειο ποτάμι.

Ο Ιλισός, ο Ηριδανός, ο Κυκλόβορος, το Λυκόρεμα, ο Βουρλοπόταμος, ο Βοϊδοπνίχτης, ο Αλασσώνας είναι μερικά από αυτά. Σύμφωνα με μελέτη του ΕΜΠ, τα ανοιχτά ρέματα το 1945, είχαν μήκος 1.280 χιλιόμετρα και σήμερα, μόλις, 434 χιλιόμετρα, μειώθηκαν, δηλαδή, σε ποσοστό 66,4%.

Όπως, δε, προκύπτει από μελέτη του ΙΓΜΕ, πριν από μερικά χρόνια, το 80% των νερών της βροχής το απορροφούσε το έδαφος και μόλις το 20% έπεφτε στη θάλασσα, σήμερα το ποσοστό αυτό έχει αλλάξει δραματικά.

Αθήνα, 1937, κάλυψη Ιλισού. Ο Διοικητής Πρωτευούσης (επί δικτατορίας Μεταξά) Κωνσταντίνος Κοτζιάς επισκέπτεται τα έργα της κάλυψης Ιλισού. Στις αρχές του 20ου αιώνα ολόκληρη η περιοχή μεταξύ Ιλισού και Υμηττού είχε κηρυχθεί αναδασωτέα και είχε φυτευτεί. Στη δεκαετία του ’50 ολοκληρώθηκε η κάλυψη της κοίτης του ποταμού και τη θέση του ποταμού πήραν οι οδοί Μιχαλακοπούλου, Βασιλέως Κωνσταντίνου και Καλλιρόης. Το έργο είχε ξεκινήσει το 1939 και το θεμελίωσε ο Μεταξάς με τη χαρακτηριστική φράση : «Θάπτομεν τον Ιλισόν».

Καθίσταται, λοιπόν, σαφές, ότι τα πλημμυρικά φαινόμενα που συχνά – πυκνά σημειώνονται στο λεκανοπέδιο, δεν αποτελούν «κεραυνό εν αιθρία», αλλά είναι αποτέλεσμα των επιλογών μας και της στρεβλής ανάπτυξης που ακολουθήσαμε. Και οι αριθμοί είναι ενδεικτικοί: μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι δομημένες επιφάνειες στην Αθήνα κάλυπταν το 25% του λεκανοπεδίου. Μετά το 1975, το 75% καλύφθηκε από δομημένες επιφάνειες και δρόμους δίκτυα, ενώ οι ελεύθεροι χώροι αποτελούν, μόλις, στο 4%.[…]

Στα τέλη του 19ου αιώνα, διέσχιζαν το λεκανοπέδιο, 700 χείμαρροι, ποτάμια και ρυάκια. Το 1999, ο αριθμός τους ήταν μικρότερος των 70 (κάτω, δηλαδή και από το 10%) και σήμερα, δεν υπερβαίνουν τα 50. Που χάθηκαν; Μπαζώθηκαν και καταπατήθηκαν.

Μόνο στο λεκανοπέδιο της Αττικής έχουν μπαζωθεί και τσιμεντοποιηθεί περίπου 550 χιλιόμετρα ρέματα και χείμαρροι. Κι αυτό, προκειμένου να πραγματοποιηθούν τα οικιστικά όνειρα των κατοίκων της Αθήνας, με τις γνωστές συνέπειες που και σήμερα (για πολλοστή φορά) βιώσαμε.

Ο Ιλισός, ήταν το μεγαλύτερο ποτάμι που διέσχιζε την Αθήνα Ξεκινούσε από τον Υμηττό, για να καταλήξει στην θάλασσα. Παλιά ήταν ανοικτό. Σήμερα, κυλάει εξ ολοκλήρου υπογείως, κάτω από τη Μιχαλακοπούλου, περνάει από την Βασ. Σοφίας (μπροστά από το Παναθηναϊκό Στάδιο), συνεχίζει στην Καλλιρρόης, για να καταλήξει μετά την Καλλιθέα στην θάλασσα.

Οι Αθηναίοι θεωρούσαν τον Ιλισό, ιερό και στις όχθες του διατηρούσαν βωμούς πολλών θεών, όπου τελούνταν τα Μικρά Μυστήρια, τα οποία σχετίζονταν τόσο με τα Ελευσίνια, όσο και με Διονυσιακές τελετουργίες.

Από το ιερό, αυτό, ποτάμι το μόνο που απομένει σήμερα εμφανές είναι η στεγνή και χορταριασμένη κοίτη του, δίπλα στην οποία είναι χτισμένη η Αγία Φωτεινή του Ιλισού. Στον Ιλισό χυνόταν ο Ηριδανός που ξεκινούσε από τον Λυκαβηττό και κατέβαινε από το Κολωνάκι. Κατά τη διάρκεια των εργασιών του Μετρό στην πλατεία Συντάγματος, ανακαλύφθηκε η αρχαία κοίτη του

. Ο ποταμός συνεχίζει στις οδούς Μητροπόλεως και Ερμού, στην Αρχαία Αγορά και καταλήγει στον Κεραμεικό. Την κοίτη του Ηριδανού συνάντησε το Μετρό και στο Μοναστηράκι, γεγονός που ανησύχησε ιδιαίτερα τους υπεύθυνους, καθώς το ποτάμι φούσκωσε κάποιες φορές επικίνδυνα κατά τη διάρκεια των εργασιών.

Ακόμα και σήμερα, ο υπόγειος ποταμός κατεβάζει 20-30 κυβικά νερού την ώρα, ενώ τις βροχερές μέρες το νερό υπερδιπλασιάζεται και από τα νερά του πλημμυρίζει η Ποικίλη Στοά και η Αρχαία Αγορά.

Από το Λυκαβηττό ξεκινούσε και ο Βοϊδοπνίχτης που χωριζόταν, με ένα μέρος του να περνάει από την οδό Δημοκρίτου και την οδό Ακαδημίας προς το Αρσάκειο.

Από τα Τουρκοβούνια ξεκινούσε ο Κυκλόβορος, ένας από τους μεγαλύτερους χειμάρρους της Αθήνας, που έφθανε στο Πεδίον του Άρεως και διαμέσου της οδού Μάρνη κατέληγε στην πλατεία Βάθης. Το Παγκράτι και τον Βύρωνα διέσχιζαν ο Αλασσώνας και το ρέμα «Πήδημα της Γριάς» αντίστοιχα. Στο Φάληρο χύνονταν ο Βουρλοπόταμος (ή Ξηροτάγαρος) και το ρέμα της Πικροδάφνης.

Το ρέμα του Ποδονίφτη κυλάει κάθετα τους δήμους Χαλανδρίου, Ψυχικού, Φιλοθέης και Ν. Ιωνίας, διασχίζει υπόγεια τη Λεωφόρο Κηφισίας καταλήγοντας στον Κηφισό

Οι πανεπιστημιακές μελέτες συγκρίνουν την σημερινή τσιμεντούπολη με τις παλαιότερες διαμορφώσεις της, όπου γεωργικές εκτάσεις, χωράφια και ποτάμια διέσχιζαν τη γη. Η εικόνα των πανάρχαιων ποταμών που πότιζαν την Αθήνα και απορροφούσαν τα νερά της βροχής έχει περάσει ανεπιστρεπτί.

Έτσι, κάθε φορά που βρέχει λίγο παραπάνω, λόγω των επιχωματώσεων και των αλλοπρόσαλλων οικιστικών σχεδίων, τα υπόγεια ποτάμια «φουσκώνουν» και πλημμυρίζουν ολόκληρες περιοχές υπενθυμίζοντάς μας την μακραίωνη ύπαρξή τους και χλευάζοντας τις όποιες (εκ μέρους μας) προσπάθειες εξαφάνισής τους. Μπαζώθηκαν 800 χιλιόμετρα ρεμάτων.

Το κείμενο προέρχεται από παλαιότερο άρθρο του Δημήτρη Λάππα στην “Καθημερινή”. Οι φωτογραφίες και η τεκμηρίωση είναι της Δέσποινας Δρεπανιά από την «Αθήνα μέσα στο χρόνο». Μια Αθήνα που σήμερα κυλά υπόγεια, αλλά έρχεται στο φως με την πρώτη νεροποντή.

mixanitouxronou

Στα …αζήτητα συσκευή που παράγει ρεύμα από σκέτο νερό

 

Μία σπουδαία εφεύρεση για άφθονη ενέργεια – Ακόμη να απαντήσει η Επιτροπή Έρευνας και Τεχνολογίας του Στρατού 

Ο Δημήτριος Γεωργίου είναι διπλωματούχος χημικός μηχανικός του ΕΜΠ, με μεταπτυχιακές σπουδές στο τμήμα Χημικής Μηχανικής και Εφαρμοσμένης Χημείας του Πανεπιστημίου του Τορόντο (Καναδάς). Εκπόνησε τη διδακτορική διατριβή του με το τμήμα Μηχανικών Περιβάλλοντος του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης (ΔΠΘ), στο οποίο και εργάστηκε για δέκα χρόνια, ενώ συνεχίζει να συνεργάζεται με αυτό εδώ και 15 επιπλέον χρόνια, στον τομέα της εφηρμοσμένης έρευνας. Επίσης, για πάνω από δέκα χρόνια τώρα συνεργάζεται και με το ΠΑΔΑ (πρώην ΤΕΙ Αθηνών και ΤΕΙ Πειραιώς), τόσο στη διδασκαλία όσο και στην επιστημονική έρευνα.

Το ερευνητικό έργο του περιλαμβάνει τους τομείς της υδατικής χημείας – υδρομεταλλουργίας, των αναβαθμισμένων διεργασιών χημικής οξείδωσης, της διαχείρισης υγρών αποβλήτων και της παραγωγής και της αναβάθμισης βιοαερίου, προερχόμενο από αναερόβιες διεργασίες μεικτών αποβλήτων. Υπηρέτησε για δύο χρόνια ως προϊστάμενος του τμήματος Ποιοτικού Ελέγχου του Κέντρου Έρευνας και Τεχνολογίας Στρατού (ΚΕΤΕΣ). Κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας του στο ΚΕΤΕΣ, υπήρξε ένα από τα επτά μέλη της επιτροπής εμπειρογνωμόνων, η οποία ανέλαβε την αξιολόγηση της λειτουργίας της συσκευής – εφεύρεσης για την παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος του Πέτρου Ζωγράφου.

Ο κ. Γεωργίου μάς απέστειλε επιστολή για το θέμα στην οποία τονίζει κατηγορηματικά ότι πρόκειται για μια εφεύρεση απίστευτης σημασίας με βάση τις έρευνες της αρμόδιας επιτροπής επιστημόνων του Στρατού και απορεί γιατί οι πάντες αδιαφορούν για μια τέτοια ανακάλυψη. Αναλυτικά αναφέρει:

«Τον Ιανουάριο του 2019, το Κ.Ε.Τ.Ε.Σ. έλαβε εντολή από τον τότε υπουργό Εθνικής Αμύνης, κ. Πάνο Καμμένο, για τη συγκρότηση ειδικής επιτροπής εμπειρογνωμόνων, επιστημόνων και τεχνικών, με αντικείμενο τη διενέργεια μακροσκοπικού και λειτουργικού ελέγχου στη συσκευή παραγωγής υδρογόνου και ηλεκτρικής ενέργειας, του κ. Πέτρου Ζωγράφου, και την έκδοση του αντίστοιχου πορίσματος. Πράγματι, συγκροτήθηκε επιτροπή, η οποία και εξέτασε ενδελεχώς την εν λόγω συσκευή. Αρχικώς ελέγχθη η συσκευή μακροσκοπικά και απεκλείσθη κάθε πιθανότητα υπάρξεως εξωτερικής πηγής ενέργειας (μπαταρίας). Τόσο η διαφάνεια των τμημάτων της συσκευής, με τη χρήση plexi-glass ως εξωτερικού καλύμματος, όσο και το μικρό σχετικά μέγεθός της και το χαμηλό της βάρος, θα έκαναν απαγορευτική την κάθε προσπάθεια απόκρυψης μπαταρίας και της αντίστοιχης απαιτούμενης συνδεσμολογίας, για την υψηλή σχετικά παραγόμενη ηλεκτρική ισχύ που απέδιδε η συσκευή.

Η συσκευή λοιπόν αυτή αποτελείτο περιληπτικώς από τα εξής επί μέρους τμήματα: α) Δοχείο αποθήκευσης νερού και κράματος υλικών σε μέγεθος νανο-σωματιδίων, β) συσκευή παραγωγής ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας υψηλών συχνοτήτων, γ) σύστημα παραγωγής, ανατροφοδοσίας και διαχωρισμού υδρογόνου μέσω ειδικής μεμβράνης, και δ) σύστημα παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας μέσω υδρογόνου και παροχής αέρα (κελί καυσίμου).

Για τη λειτουργία της συσκευής χρησιμοποιήθηκε απλό νερό βρύσης, χωρίς την προσθήκη οποιασδήποτε άλλης χημικής ουσίας, όπως π.χ., καυστικού νατρίου ή θειικού οξέος (αντιδραστήρια τα οποία χρησιμοποιούνται κατά κόρον σε συμβατικά συστήματα ηλεκτρολύσεως του ύδατος). Το μοναδικό υλικό το οποίο προστέθηκε στο νερό της βρύσης ήταν το ειδικό κράμα νανο-σωματιδίων. Με την πλήρωση του ειδικού δοχείου με το κολλοειδές υδατικό διάλυμα (νερό και κράμα υλικών) και την ακτινοβόληση στη συχνότητα συντονισμού, πραγματοποιήθηκε η εκκίνηση μιας σειράς χημικών αντιδράσεων, με αποτέλεσμα την παραγωγή υδρογόνου, με μεγάλη μάλιστα ταχύτητα. Το παραγόμενο αέριο (υδρογόνο σε πρόσμειξη με ποσότητα οξυγόνου και άλλα ιχνοστοιχεία) περνούσε κατόπιν από την ειδική μεμβράνη όπου το υδρογόνο διαχωρίζεται και διοχετεύεται εν σειρά στο κελί καυσίμου, στο οποίο διοχετεύεται και αέρας, με τη βοήθεια ειδικής αεραντλίας, για την παραγωγή της ηλεκτρικής ενέργειας. Η ενεργειακή απόδοση της όλης συσκευής (μετατροπή χημικής ενέργειας σε ηλεκτρική) εκτιμάται ότι ξεπερνά το 95% χάριν της ελλείψεως μηχανικών μερών και της ελάχιστης έτσι μετατροπής της χημικής ενέργειας εν μέρει σε θερμότητα. Με τη συσκευή αυτή, απαλείφεται το μεγάλο πρόβλημα αποθήκευσης του υδρογόνου (κίνδυνος ατυχημάτων), καθώς το αέριο αυτό περνά απ’ ευθείας από την παραγωγή στην κατανάλωση. Επίσης, ο ρυθμός παραγωγής του υδρογόνου γίνεται ελεγχόμενος, με τη διοχέτευση της απαιτούμενης κάθε φοράς ροής του κολλοειδούς διαλύματος (νερό και κράμα υλικών) καθώς και μέσω του ειδικού συστήματος ανα-τροφοδοσίας του υδρογόνου. Μια παρατήρηση που αξίζει να σημειωθεί ήταν η εξής: αυξο-μειώνοντας την παροχή του αέρα (πιέζοντας απλά με το χέρι το λάστιχο τροφοδοσίας αέρα), παρατηρήθηκε και αντίστοιχη αυξο-μείωση στην παραγόμενη ηλεκτρική ισχύ, κάτι το οποίο είναι βεβαίως φυσιολογικό για κελί καυσίμου, ενώ αποδεικνύει επίσης έμπρακτα την έλλειψη κάποιας “κρυφής” μπαταρίας (η οποία θα έδινε ασφαλώς σταθερή τάση και ισχύ).

Ως τελικό συμπέρασμα, έχω να τονίσω ότι η εφεύρεση αυτή αποτελεί ένα θαύμα επιστήμης και τεχνολογίας με ασύλληπτες προοπτικές τόσο στην οικονομία όσο και στην προστασία του φυσικού περιβάλλοντος».

Η Πολιτεία δεν έχει ακόμα αξιοποιήσει τη μοναδική αυτή εφεύρεση

Το αν η συσκευή του Πέτρου Ζωγράφου τυγχάνει εφαρμογών σε ζητήματα καθαρά αμυντικού ενδιαφέροντος και ειδικότερα το αν έχει ήδη αξιοποιηθεί ή δεν έχει καθόλου αξιοποιηθεί από το ΥΕΘΑ, για καθαρά ευνόητους λόγους που άπτονται του εθνικού συμφέροντος δεν επρόκειτο να αναφέρω κανένα στοιχείο ακόμη και εάν γνώριζα. Ως ενεργός Ελλην πολίτης, όμως, που αγαπά το γένος του, την πατρίδα του και, βέβαια, το φυσικό περιβάλλον αυτής, δεν θα μπορούσα να παραμένω απλά αμέτοχος στα μέχρι σήμερα πεπραγμένα γύρω από τη μεγαλειώδη αυτή εφεύρεση, όσον αφορά τις εφαρμογές αυτής στην καθημερινή ζωή των πολιτών. Είναι θλιβερό ότι η Πολιτεία δεν έχει ακόμα αξιοποιήσει και προωθήσει την εφεύρεση αυτή για τη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των Ελλήνων (το εξωτερικό χρέος της Ελλάδος φαντάζει μηδαμινό μπροστά στα οικονομικά οφέλη που μπορούν να προκύψουν για τη χώρα μας), ενώ θλιβερότερο ακόμη είναι ότι προωθεί άλλες πηγές ενέργειας, όπως η ηλιακή και η αιολική, οι οποίες και ωχριούν σε απόδοση σε σχέση με αυτήν της εφεύρεσης του Πέτρου Ζωγράφου, αλλά και προκαλούν αποδεδειγμένα μεγάλη περιβαλλοντική επιβάρυνση (ειδικά οι αποκρουστικές ανεμογεννήτριες). Η εφεύρεση αυτή, πέραν των τεράστιων οικονομικών οφελών για την πατρίδα, αποτελεί και την τέλεια λύση για την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος.Στους κατέχοντες, λοιπόν, την εξουσία πολιτικούς θα υπενθυμίσω τη ρήση του μεγάλου ιστορικού Θουκυδίδου: «Προδότης δεν είναι μόνο εκείνος που φανερώνει τα μυστικά της πατρίδας του στους εχθρούς, αλλά και εκείνος που, ενώ κατέχει κάποιο δημόσιο αξίωμα, εν γνώσει του δεν προβαίνει στις απαραίτητες ενέργειες για να βελτιώσει το βιοτικό επίπεδο των ανθρώπων πάνω στους οποίους εξουσιάζει».


πηγή

ΞΕΠΟΥΛΟΥΝ ΤΙΣ ΙΑΜΑΤΙΚΕΣ ΜΑΣ ΠΗΓΕΣ!

 

 

Τι υποστηρίζουν δήμαρχοι και ΣΔΙΠΕ

Η απόφαση του υπουργείου Τουρισμού να προχωρήσει στην «κατάσχεση» -ουσιαστικά- Ιαματικών Πηγών και παρακείμενων τουριστικών εγκαταστάσεων, που σήμερα ανήκουν σε δεκάδες Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης της χώρας, προκαλεί έντονες αντιδράσεις που φτάνουν έως το Μέγαρο Μαξίμου και τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη.

Ήδη δήμοι, που διαθέτουν και διαχειρίζονται Ιαματικές Πηγές, προχωρούν σε Ψηφίσματα Διαμαρτυρίας και αποστολή επιστολών προς το πρωθυπουργό, ζητώντας την παρέμβασή του προκειμένου να μην απωλέσουν σημαντικά περιουσιακά του στοιχεία, που αποτελούν πυλώνα τοπικής ανάπτυξης για τις περιοχές τους.

Χωρίς προηγουμένως να υπάρξει η παραμικρή διαβούλευση με τους 50 και πλέον δήμους σε όλη την χώρα, που λειτουργούν στα όριά τους Ιαματικές Πηγές με σχετικές υποδομές, το υπουργείο Τουρισμού προχωράει στην καταχρηστική αρπαγή των περιουσιακών τους στοιχείων με τη δημιουργία της Α.Ε. «Ιαματικές Πηγές Ελλάδας - ΙΠΕ Α.Ε.». Η εν λόγω Α.Ε. θα έχει αποκλειστικό αντικείμενο τη διοίκηση, διαχείριση, εκμετάλλευση και αξιοποίηση των φυσικών ιαματικών πόρων, μαζί με τις εγκαταστάσεις τους και του περιβάλλοντος των ιαματικών πόρων χώρου σε ακτίνα ενός χλμ, που σήμερα αποτελούν περιουσιακό στοιχείο όχι μόνο του δημοσίου αλλά και οικείων δήμων.

Στην τελευταία συνάντηση που είχε με τον υπουργό Τουρισμού Χάρη Θεοχάρη με εκπροσώπους του ΣΔΙΠΕ, μ’ επικεφαλής τον πρόεδρο Σταμάτη Γαρδέρη, εκφράστηκαν αντιρρήσεις του Συνδέσμου, χωρίς όμως να φαίνεται πως ελήφθησαν υπόψη από την ηγεσία του υπουργείου Τουρισμού.

Τι υποστηρίζει το Υπουργείο Τουρισμού

Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, η «Ιαματικές Πηγές Ελλάδας - ΙΠΕ Α.Ε.» που προωθεί το Υπουργείο Τουρισμού, θ’ αναλάβει την κεντρική διαχείριση του χαρτοφυλακίου των ιαματικών πηγών της χώρας, με στόχο την καλύτερη εποπτεία και τον αρτιότερο συντονισμό για τη λειτουργία των εθνικών πόρων. Στην εταιρεία θα συμμετέχει η Κεντρική Ένωση Δήμων Ελλάδος (ΚΕΔΕ) και η Ελληνική Εταιρεία Συμμετοχών και Περιουσίας (ΕΕΣΥΠ), γνωστή ως Υπερταμείο.

Η Α.Ε. θ’ αναλάβει τη διοίκηση, τη διαχείριση και την αξιοποίηση των φυσικών ιαματικών πόρων και πηγών, καθώς και των ακινήτων και υφιστάμενων εγκαταστάσεων που βρίσκονται στους χώρους των ιαματικών πηγών και αποτελούν περιουσία του Δημοσίου ή/και των οικείων ΟΤΑ.

Στον Οργανισμό δύνανται να μεταβιβάζονται, να περιέρχονται ή να παραχωρούνται, κατά πλήρη κυριότητα, δικαιώματα διαχείρισης και εκμετάλλευσης, κεκτημένα οικονομικά συμφέροντα, άυλα δικαιώματα και δικαιώματα λειτουργίας, συντήρησης και εκμετάλλευσης φυσικών ιαματικών πόρων, ακινήτων και εγκαταστάσεων εντός αυτών, με αποκλειστικό σκοπό την αξιοποίηση των εν λόγω περιουσιακών στοιχείων. Η διοίκηση και η διαχείριση των πηγών θα ανατίθεται κάθε φορά στον ΟΙΠΕ με απόφαση των υπουργών Οικονομικών και Τουρισμού.

Τα έσοδα από την αξιοποίηση και την παραχώρηση των περιουσιακών του στοιχείων και οι κάθε είδους αποδόσεις που θα προκύψουν από την εκμετάλλευση αυτών και των εγκαταστάσεών τους, κατανέμονται κατά ένα ποσοστό στους μετόχους του Οργανισμού και κατά ένα ποσοστό στον οικείο δήμο ή στον φορέα του Δημοσίου ή στη Δημόσια Επιχείρηση που ανήκει κάθε πηγή.

Έντονες αντιδράσεις δήμων για την αρπαγή

Η κίνηση του υπουργείου Τουρισμού, προκαλεί έντονες αντιδράσεις στους Ο.Τ.Α. στα όρια των οποίων λειτουργούν Ιαματικές Πηγές και διαθέτουν σχετικές υποδομές, ενώ ομόφωνα το Δ.Σ. του Συνδέσμου Δήμων Ιαματικών Πηγών Ελλάδας (ΣΔΙΠΕ) καταγγέλλει τις μεθοδεύσεις που στόχο έχουν την «υφαρπαγή των περιουσιακών στοιχείων» δεκάδων δήμων της χώρας.

Δήμος Αλμωπίας (Λουτρά Πόζαρ)
«Αυτό το νομοσχέδιο αρπάζει τον πλούτο και την μισή οικονομία του τόπου μας» λέει ο δήμαρχος Αλμωπίας Χρήστος Μπάτσης, καταγγέλλοντας πως οι προθέσεις του υπουργείου Τουρισμού δεν είναι αγνές. Ο ίδιος ζητάει να υπάρχει προαιρετική συμμετοχή δήμων που διαθέτουν Ιαματικές Πηγές στην προτεινόμενη Α.Ε. του υπουργείου Τουρισμού.

Δήμος Κω (Θερμά)
Ο δήμαρχος Κω Θεοδόσης Νικηταράς εκφράζει την απόλυτη αντίθεσή του στο υπό κατάθεση νομοσχέδιο, τονίζοντας ότι πρόκειται για κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων των τοπικών κοινωνιών και μεταφορά πλούτου σε συγκεντρωτικά σχήματα, τύπου υπερταμείου. «Ο Δήμος μας αντιδρά σε όλες τις κατευθύνσεις και με όλα τα μέσα, ανακοινώνοντας παράλληλα ότι βρίσκεται ένα βήμα πριν προχωρήσει στο έργο συντήρησης και επανάχρησης των κτιριακών εγκαταστάσεων στα «Θερμά», που ανήκει όπως και η ιαματική πηγή στην ιδιοκτησία του»

Δήμος Λαγκαδά (Λαγκαδά)
«Κρατάμε την επιχείρηση με νύχια και με δόντια, να αναπτύξουμε και να δώσουμε ώθηση στην τοπική κοινωνία, να δημιουργούμε θέσεις εργασίας, και εκείνοι έρχονται να μας πάρουν τις ιαματικές μας πηγές» λέει ο δήμαρχος Λαγκαδά Γιάννης Ταχματζίδης, υποστηρίζοντας πως : «αντί να δώσουν κίνητρα και χρηματοδοτικά εργαλεία στις τοπικές αυτοδιοικήσεις, ώστε να αναπτύξουν τις ιαματικές πηγές, τις απαλλοτριώνουν και φεύγουν από τη διαχείριση των δήμων»

Δήμος Νισύρου (Νίσυρος)
«Η υποχρεωτική μεταφορά στην ΙΠΕ Α.Ε. όλων των πηγών, και η κατάσχεση των περιουσιακών στοιχείων των Δήμων αποτελεί ενέργεια που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τους δημοκρατικούς θεσμούς της πατρίδας μας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η ενέργεια αυτή ακυρώνει τον θεσμό της τοπικής αυτοδιοίκησης και μεταφέρει βίαια την περιουσία των τοπικών κοινωνιών στο κεντρικό κράτος» λέει από την πλευρά του ο δήμαρχος Νισύρου Χριστοφής Κορωναίος. Ο ίδιος υποστηρίζει πως οι Ιαματικές Πηγές του νησιού, αξιοποιήθηκαν με χρήματα απόδημων Νισύριων στις αρχές του 20ου αιώνα.


Δήμος Σιντικής (Σιδηροκάστρου και Αγκίστρου)
«Δεν έχουμε καμιά ενημέρωση, αυθαίρετα και αυταρχικά θέλουν ν΄ αρπάξουν τις περιουσίες των δήμων» λέει αντιδήμαρχος Τεχνικών Έργων του δήμου Σιντικής Άνθιμος Γεωργιάδης. Ο δήμος που καλύπτει το βόρειο τμήμα των Σερρών, έχει δύο ιαματικές πηγές με παρακείμενες εγκαταστάσεις στην ιδιοκτησία του.


Τα τελευταία χρόνια, οι δήμοι έχουν προχωρήσει στην αναγνώριση των φυσικών τους πόρων ως ιαματικών, και έχουν λάβει ή βρίσκονται σε διαδικασία λήψης των Ειδικών Σημάτων Λειτουργίας (ΕΣΛ) των εγκαταστάσεών τους. Πολλοί ΟΤΑ. μάλιστα, βρίσκονται σε διαδικασία προκήρυξης διαγωνισμών για την ανεύρεση επενδυτή, αρκετοί συμμετέχουν σε ευρωπαϊκά προγράμματα για την αναβάθμιση των υποδομών τους, ενώ άλλοι συμμετέχουν ήδη σε εταιρικά σχήματα εκμετάλλευσης των ιαματικών φυσικών πόρων τους.

Ο ΣΔΙΠΕ στην ανακοίνωσή του, καλεί τους δήμους – μέλη του, τις Περιφερειακές Ενώσεις Δήμων (ΠΕΔ) και τις Περιφέρειες της χώρας να λάβουν δημόσια θέση κατά των προθέσεων του υπουργείου Τουρισμού. Παράλληλα καλούν την Κεντρική Ένωση Δήμων Ελλάδας (ΚΕΔΕ), ν’ απορρίψει τον συγκεκριμένο σχεδιασμό του υπουργείου Τουρισμού, καθώς : «η συμμετοχή της στην Α.Ε. δεν πρέπει να χρησιμοποιηθεί από την ηγεσία του υπουργείου Τουρισμού ως άλλοθι στην υποβάθμιση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και στην υφαρπαγή των περιουσιακών της στοιχείων».

Παναγιώτης Σαββίδης 

ΠΗΓΗ

https://www.protothema.gr/politics/article/1096422/sunehizodai-oi-adidraseis-gia-tin-apallotriosi-iamatikon-pigon-apo-to-upourgeio-tourismou/

 

ΠΟΣΟ ΑΚΟΜΗ ΘΑ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙΣ ΝΑ ΣΟΥ ΥΦΑΡΠΑΖΟΥΝ ΤΟΝ ΠΛΟΥΤΟ ΣΟΥ; 

ΘΥΜΗΣΟΥ ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ

https://www.artemis-sorras.gr/

Αποκαλυπτική έρευνα: Τι νερό πίνουμε στην Ελλάδα

Μια σημαντική και ιδιαίτερα χρήσιμη μελέτη για το νερό που καταναλώνουμε στην Ελλάδα, διεξήγαγε το Πανελλήνιο Κέντρο Οικολογικών Ερευνών. 

«Πόσοι από εμάς,γνωρίζουμε τι πίνουμε; Και πόσοι μπορούμε να καταλάβουμε τι αναγράφεται στην ετικέτα ενός εμφιαλωμένου νερού, καθώς και αν έχουμε κάνει την καλύτερη επιλογή νερού;», αναφέρεται στην εισαγωγή της μελέτης, καθώς επιχειρείται από τους συντάκτες της η πλήρης ενημέρωση γύρω από αυτό το ζήτημα, και, κυρίως, συμβουλές για το τι πρέπει να γνωρίζει ο καταναλωτής για να προστετευθεί.

Οι επιστήμονες του ΠΑΚΟΕ πραγματοποίησαν επίσης δειγματοληψίες και μικροβιολογικές αναλύσεις στα δημοφιλέστερα εμφιαλωμένα νερά που κυκλοφορούν στο εμπόριο και παρουσιάζουν τα πορίσματά τους.

Μεταξύ των διαπιστώσεων της μελέτης, αναφέρονται τα εξής:

-Δεν υπάρχει νομοθεσία που να προσδιορίζει τι πρέπει να αναγράφεται στην ετικέτα.

-Δεν αναφέρονται τα φυσικοχημικά χαρακτηριστικά.

-Δεν αναφέρεται ο μέσος όρος των δειγματοληπτικών μετρήσεων του προηγούμενου χρόνου αλλά τριών και πέντε χρόνων πριν.

-Κυκλοφορούν νερά με ανώνυμες ετικέτες σε νησιά και εκτός Αττικής.

-Στους αποθηκευτικούς χώρους δεν τηρείται η θερμοκρασία των κάτω των 18° C. Αποθηκεύονται σε θερμοκρασίες περιβάλλοντος 30° και 38° βαθμούς Κελσίου.

-Σε πολλά σούπερ μάρκετ οι αποθηκευτικοί χώροι είναι κοντά σε ψυγεία και ψυκτικά μηχανήματα με αποτέλεσμα το νερό να θερμαίνεται.

Αναλυτικά η έρευνα:

Είναι αδιαμφισβήτητα απαραίτητα το καλοκαίρι: ένα μπουκαλάκι με εμφιαλωμένο νερό στο χέρι, είτε περπατάμε στους καυτούς δρόμους της πόλης είτε λιαζόμαστε στην παραλία.
Η κατανάλωση εμφιαλωμένου νερού κερδίζει όλο και περισσότερους πιστούς στη χώρα μας, αν και ακόμη είμαστε πολύ κάτω από το μέσο όρο της υπόλοιπης Ευρώπης.
Εκτιμάται ότι ο μέσος Ευρωπαίος καταναλώνει 80-100 λίτρα εμφιαλωμένου νερού το χρόνο, ενώ οι... πρωταθλητές Ιταλοί φτάνουν τα 150 λίτρα.
Πόσοι από εμάς, όμως, γνωρίζουμε τι πίνουμε; Και πόσοι μπορούμε να καταλάβουμε τι αναγράφεται στην ετικέτα ενός εμφιαλωμένου νερού, καθώς και αν έχουμε κάνει την καλύτερη επιλογή νερού;
Όλα τα νερά δεν είναι ίδια
Καταρχήν, οφείλουμε να διαβάσουμε στην ετικέτα το είδος του εμφιαλωμένου νερού που πίνουμε, μιας και δεν είναι όλα ίδια. Υπάρχουν τρεις κατηγορίες, αναγνωρισμένες από την Ευρωπαϊκή Ένωση: το επιτραπέζιο, το φυσικό μεταλλικό νερό και το νερό πηγής. Στην ετικέτα δεν επιτρέπεται να αναφέρεται οποιοσδήποτε άλλος χαρακτηρισμός του νερού (π.χ. θεραπευτικό, ιαματικό, φυσικό νερό, μεταλλικό νερό ή φυσικό μεταλλικό νερό πηγής).
Ποια είναι, όμως, τα χαρακτηριστικά του νερού των παραπάνω τριών κατηγοριών;
Επιτραπέζιο νερό
Σύμφωνα με τη νομοθεσία, το επιτραπέζιο νερό επιτρέπεται να είναι οποιασδήποτε προέλευσης (π.χ. από γεώτρηση, από λίμνη, από ποτάμι, ακόμη και αφαλατωμένο νερό θάλασσας).
Στο επιτραπέζιο νερό επιτρέπεται να γίνει οποιαδήποτε διαδικασία απολύμανσης κρίνεται απαραίτητη, προκειμένου η σύστασή του να είναι σύμφωνη με την κοινοτική οδηγία (98/83) για το πόσιμο νερό). Πρακτικά, η σύσταση του επιτραπέζιου νερού και του νερού της βρύσης είναι ίδια. Με απλά λόγια, πρόκειται για νερά με τα ίδια ποιοτικά χαρακτηριστικά, με τη διαφορά ότι το επιτραπέζιο νερό είναι εμφιαλωμένο, ενώ της βρύσης τρεχούμενο.
Φυσικό μεταλλικό νερό
Το φυσικό μεταλλικό νερό έχει αποκλειστικά υπόγεια προέλευση και εμφιαλώνεται επιτόπου στην πηγή προέλευσής του (συνήθως γεώτρηση). Οι κοινοτικές οδηγίες απαγορεύουν οποιαδήποτε κατεργασία ή απολύμανση στο φυσικό μεταλλικό νερό, εν αντιθέσει με το επιτραπέζιο. Η υπόγεια προέλευση του φυσικού μεταλλικού νερού, καθώς και η απαγόρευση οποιασδήποτε δραστηριότητας σε ικανοποιητική απόσταση γύρω από τη γεώτρηση (η απόσταση εξαρτάται από το είδος των πετρωμάτων της περιοχής), εξασφαλίζουν την προστασία του από τυχόν μικροβιακό φορτίο.

Νερό πηγής

Για να κατανοήσουμε τι σημαίνει «νερό πηγής», πρέπει να... βγάλουμε από το μυαλό μας την εικόνα της πηγής και να το σκεφτούμε ως μια ενδιάμεση κατηγορία ανάμεσα στο επιτραπέζιο και το φυσικό μεταλλικό νερό. Το νερό πηγής μοιάζει με το φυσικό μεταλλικό νερό ως προς το ότι έχει οπωσδήποτε υπόγεια προέλευση, σταθερή σύσταση, δεν υφίσταται καμιά διαδικασία απολύμανσης και εμφιαλώνεται πάντα στην πηγή προέλευσής του. Διαφέρει, όμως, από το φυσικό μεταλλικό νερό ως προς το ότι οι φυσικοχημικές παράμετροί του (η σύστασή του) δεν ακολουθούν αυτές του φυσικού μεταλλικού νερού, αλλά του επιτραπέζιου, δηλαδή του κοινού πόσιμου νερού. Ανθρακούχο νερό
Το ανθρακούχο νερό περιέχει διοξείδιο του άνθρακα είτε φυσικής είτε τεχνικής προέλευσης. Το ανθρακούχο νερό μπορεί επίσης να είναι μεταλλικό ή επιτραπέζιο.
Στο πίσω μέρος της ετικέτας ενός εμφιαλωμένου νερού αναγράφεται η φυσικοχημική του ανάλυση, που εξαρτάται από τα πετρώματα από τα οποία διέρχεται το νερό και τα οποία το εμπλουτίζουν με οργανικά και ανόργανα συστατικά.
Εάν πρόκειται για επιτραπέζιο νερό, τότε η ανάλυση θα αφορά το μέσο όρο των αναλύσεων τεσσάρων εποχών, δεδομένου ότι η φυσικοχημική σύστασή του επηρεάζεται από διάφορους κλιματικούς παράγοντες (π.χ. τις βροχοπτώσεις, που μεταβάλλουν τη στάθμη του νερού). Εάν πρόκειται για φυσικό μεταλλικό νερό, τότε η ανάλυση θα είναι μιας συγκεκριμένης ημερομηνίας, η οποία αναγράφεται στην ετικέτα.

Πόσο καθαρό είναι το νερό;

Πρακτικά, όσο μικρότερη είναι η συγκέντρωση των νιτρικών τόσο λιγότερους ρύπους φέρει το νερό, ενώ η τιμή πάνω από την οποία η συγκέντρωση νιτρικών συνιστά απειλή για την υγεία είναι τα 50 mg/l. Πάντως, τα περισσότερα νερά της αγοράς (φυσικά μεταλλικά και επιτραπέζια) έχουν συγκέντρωση νιτρικών μικρότερη από 5 mg/l. Επίσης, το ανώτατο επιτρεπόμενο όριο για τα νιτρώδη στα φυσικά μεταλλικά νερά είναι 0,1 mg/l, ενώ στα επιτραπέζια είναι 0,50 mg/l. Όσο για το αμμώνιο, η ανώτατη επιτρεπόμενη τιμή είναι τα 0,50 mg/l, σύμφωνα με την κοινοτική οδηγία 98/83. Χαρακτηριστικά εμφιαλωμένου νερού
Στα νερά γενικώς εξετάζονται τα φυσικοχημικά και τα βιολογικά χαρακτηριστικά τους. Οι αναλυτικές μέθοδοι που χρησιμοποιούνται για την εξέταση των ανωτέρω χαρακτηριστικών θα πρέπει να είναι εγκεκριμένες από τις αρμόδιες υπηρεσίες της χώρας όπου χρησιμοποιείται το νερό.

Φυσικά χαρακτηριστικά

Τα κύρια φυσικά χαρακτηριστικά για τα οποία το νερό εξετάζεται είναι: Η εμφάνιση, το χρώμα, η οσμή, η γεύση, η θερμοκρασία και η καθαρότηταδιαφάνεια. Το χρώμα και η διαφάνεια-καθαρότητα, είναι δυνατό να μετρηθούν με ειδικά όργανα. Ο προσδιορισμός της εμφάνισης, οσμής και της γεύσης εξαρτώνται από την αντίληψη των ανθρώπινων αισθήσεων και την κρίση. Στις γενικές μεθόδους (standard methods) δεν περιλαμβάνεται η δοκιμή για την εμφάνιση, ενώ στις εγκεκριμένες μεθόδους (approved methods) εξετάζονται η οσμή και η γεύση μόνο από την ποιοτική άποψη.
Στις γενικές μεθόδους αναφέρεται η ποιοτική περιγραφή της οσμής καθώς και μια τεχνική με την οποία επιτυγχάνεται ένας οριακός αριθμός για την οσμή. Μια ανάλογη δοκιμή είναι δυνατό να επιτευχθεί και για ένα οριακό αριθμό γεύσης.
Σε ορισμένες περιπτώσεις όλες οι δοκιμές είναι πολύ χρήσιμες, όταν είναι πιθανό να έχουμε νερό στο οποίο η οσμή είναι περισσότερο εμφανής από τη γεύση ή και το αντίθετο, γεύση εντονότερη της οσμής.
Χημικά χαρακτηριστικά Κύρια μεταλλικά χαρακτηριστικά.
Τα περισσότερα φυσικά νερά περιέχουν βασικώς τέσσερα κατιόντα: Ασβέστιο, μαγνήσιο, νάτριο και κάλιο καθώς και τέσσερα κύρια ανιόντα: ανθρακικά, θειικά χλωριούχα, νιτρικά και άλατα αυτών. Αναφέρονται και η ηλεκτρική αγωγιμότητα και το pH.

Οργανικά και ανόργανα συστατικά

Τα κύρια οργανικά συστατικά που προσδιορίσθηκαν είναι το αμμωνιακό άζωτο (ελεύθερη αμμωνία), το πρωτεϊνικό άζωτο, το νιτρικό άζωτο, το νιτρώδες άζωτο, το διαλυμένο οξυγόνο, το απόσταγμα του ανθρακικού χλωροφθορμίου, η τιμή το άλατος του υπερμαγγανικού οξέος και το θειικό αμμώνιο. Μέταλλα
Εκτός από τα κύρια κατιόντα που είναι παρόντα στα νερά π.χ. ca, Mg, Na και Κ, μπορεί να βρεθούν και τα ακόλουθα μέταλλα: Χαλκός, Σίδηρος, Κασσίτερος, και Μαγνήσιο. Επίσης και το Αργίλιο είναι παρόν σε μικρά ποσοστά τα οποία υπόκεινται στο σχηματισμό συσσωμάτων σε σπάνιες περιπτώσεις όπως του θειικού αργιλίου και του Χρωμίου.

Βιολογικά χαρακτηριστικά

Η βιολογική εξέταση του νερού ενδιαφέρεται για ορισμένους τύπους βακτηρίων, μυκητών, μονοκύτταρων οργανισμών και ζυμών, μυκητών και παρασίτων καθώς και σχηματισμού ορισμένων τύπων σκουληκιών, εντόμων και οστρακοειδών. Γενικώς το νερό το οποίο προέρχεται από υπόγειες πηγές πρέπει να είναι απαλλαγμένο από βιολογική μόλυνση, ενώ όπου λαμβάνει χώρα μόλυνση, εμφανίζεται εκτεταμένα ανάπτυξη τριχοειδών βακτηρίων όπως Leptothrix και Reggiatoa.
Για έλεγχο ρουτίνας, η κατ’ ευθείαν έρευνα για την παρουσία ενός ειδικού παθογόνου βακτηρίου δεν είναι πρακτική. Το νερό εξετάζεται για την ύπαρξη μόλυνσης από υλικά τα οποία έχουν ανθρώπινη ή ζωική προέλευση. Προσοχή πρέπει να δοθεί στα είδη των βακτηρίων, ειδικώς στα Escherichia coli (και σε άλλα μέρη της ομάδας coliform), clostridium welchii και μερικές φορές σε ίζημα στρεπτοκόκκων.

Κολοβακτηρίδια και μικροοργανισμοί στο νερό

Τουλάχιστον ένα στα δέκα εμφιαλωμένα νερά περιέχει επικίνδυνους για την υγεία μικροοργανισμούς. Βασικός λόγος για την προβληματική ποιότητα, είναι οι απαράδεκτες συνθήκες αποθήκευσής του. Στις μελέτες των Πανεπιστημίων Θράκης και Πατρών, οι οποίες διενεργήθηκαν τμηματικά από το 1995 έως το 2003 και από το 2004 έως το 2008, και κατά τις οποίες εξετάστηκαν περίπου 1.700 μπουκάλια νερού που κυκλοφορεί στο εμπόριο, εντοπίστηκαν ψευδομονάδες, κολοβακτηρίδια και αποικίες μικροοργανισμών που μπορεί να προκαλέσουν λοιμώξεις στο ουροποιητικό και αναπνευστικό σύστημα, γαστρεντερίτιδες και άλλα προβλήματα υγείας.
Αν και ο αριθμός των μικροοργανισμών στην αρχική πηγή του εμφιαλωμένου νερού είναι συνήθως χαμηλός, στις μελέτες που έγιναν αναφέρεται αύξηση αυτού του αριθμού ύστερα από την διακίνηση και αποθήκευσή του.
Σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία για την μικροβιολογική ποιότητα του εμφιαλωμένου νερού τα όρια για την παρουσία e. coli, πυοκυανικής ψευδομονάδας και εντερόκοκκων είναι μηδενικά, ενώ για τις αποικίες μικροοργανισμών ανέρχονται στις 100 ανά χιλιοστόλιτρο στους 22 βαθμούς Κελσίου και το 16,9% πάνω από 100 στους 37 βαθμούς Κελσίου, ποσότητες που υπερβαίνουν τα όρια της ελληνικής νομοθεσίας για την μικροβιολογική ποιότητα του εμφιαλωμένου νερού.
Όσον αφορά στα αποτελέσματα της οκταετούς έρευνας, η παρουσία e. coli και εντερόκοκκων που βρέθηκε στα δείγματα συνδέεται με ρύπανση από κόπρανα, ενώ το βακτηρίδιο Favobacterium αποτελεί ένδειξη ότι το νερό περιέχει χώμα. Για να διατηρείται η ποιότητα του εμφιαλωμένου νερού στα επιθυμητά επίπεδα θα πρέπει να φυλάσσεται σε σκοτεινό και δροσερό μέρος με θερμοκρασία κάτω των 18 βαθμών Κελσίου. 4 για το Περιβάλλον

Βλαβερές ουσίες που ανιχνεύονται στο νερό

Παρασιτοκτόνα και φυροπροστατευτικές ουσίες, πολυκυκλικοί υδρογονάνθρακες, τοξικά μέταλλα, διαλυμένος οργανικός άνθρακας, νιτρικά φωσφωρικά, χλωριούχα και αμμωνιακά ιόντα, ολικό χρώμιο, χαλκός. Κίνδυνοι από το πλαστικό
Ως επί το πλείστον το εμφιαλωμένο νερό αποθηκεύεται σε πλαστικά μπουκάλια από τερεφθαλικό πολυαιθυλένιο (ΡΕΤ). Το ΡΕΤ παρασκευάζεται από ορυκτά καύσιμα (αέριο και πετρέλαιο). Έρευνες έχουν δείξει ότι τα χημικά του ΡΕΤ διηθούν στο νερό. Το University of Heidelberg βρήκε ότι όσο περισσότερο παραμένει το νερό μέσα στο μπουκάλι, τόσο αυξάνεται η περιεκτικότητα του νερού σε ακατάλληλα για την υγεία χημικά. Ορισμένες ενώσεις του Αντιμωνίου, επειδή χρησιμοποιούνται ως καταλύτης στην παραγωγή πλαστικών για χρήση στη συσκευασία νερών, αναψυκτικών και χυμών (ΡΕΤ), μπορεί να αποτελούν πηγές έκθεσης στο Αντιμόνιο.
Συστατικά και ανώτατες οριακές τιμές
Συστατικά που είναι παρόντα με φυσικό τρόπο στα φυσικά μεταλλικά νερά και ανώτατες οριακές αποδεκτές τιμές (mg/l) των οποίων η υπέρβαση μπορεί να παρουσιάσει κίνδυνο για τη δημόσια υγεία (Οδηγία 80/777/ΕΟΚ):
Αντιμόνιο 0,0050,
Αρσενικό 0,010 (συνολικά),
Βάριο 1,0,
Βόριο δεν έχει καθοριστεί,
Κάδμιο 0,003,
Χρώμιο 0,050,
Χαλκός1,0,
Κυανιούχα 0,070,
Φθοριούχα 5,0,
Μόλυβδος 0,010,
Μαγγάνιο 0,50,
Υδράργυρος 0,0010,
Νικέλιο 0,020,
Νιτρικά 50,
Νιτρώδη 0,1,
Σελήνιο 0,010.

Τι πρέπει να γνωρίζει ο καταναλωτής – πώς θα προστατευτεί!

Η καταναλωτική κοινωνία που ζούμε μας έχει επιβάλει το κατεστημένο της κατευθυνόμενης σε μεγάλο βαθμό ενημέρωσης με στόχο τον υπέρογκο και ανεξέλεγκτο πλουτισμό της και κατ’ επέκταση έχει οδηγήσει στη δημιουργία νέας γενιάς που κυκλοφορεί με ένα πλαστικό μπουκάλι στο χέρι από το πρωί έως το βράδυ. Επιπρόσθετα, στην καρδιά του καλοκαιριού περπατά κάποιος στους δρόμους της πόλης, το μπετόν βράζει και αποκαμωμένος με 50 λεπτά του ευρώ αγοράζει ένα μπουκαλάκι νερό, προκειμένου να σβήσει προσωρινά την δίψα σου. Το παγούρι ή «θερμός» με το νερό βρύσης που έπαιρνε μαζί του μια φορά και ένα καιρό στην παραλία, έχει αντικατασταθεί δια παντός με το πλαστικό μπουκαλάκι ενώ ακόμα και στο φτηνό συνοικιακό ταβερνάκι που πηγαίνει μια φορά τον μήνα η παραδοσιακή γυάλινη κανάτα έχει πλέον αντικατασταθεί με το πλαστικό μπουκάλι εμφιαλωμένου νερού, το οποίο μάλιστα η εταιρεία που το διαθέτει έχει φροντίσει να είναι και ελκυστικό στο μάτι (γαλάζιο ανοιχτό, πράσινο ανοιχτό ή ακόμα και βαθύ μπλε χρώμα , αλλά και προσεγμένο σχήμα) έτσι ώστε να δίνει την ψευδαίσθηση της πολυτέλειας! Αλήθεια ξέρουμε στην πραγματικότητα τι νερό πίνουμε; Μπορούμε ν΄ «αποκρυπτογραφήσουμε» τι αναγράφει η ετικέτα του εμφιαλωμένου νερού που αγοράσαμε; Τι νερό αγοράσαμε και δώσαμε στο παιδί μας που διψάει;
Στο πίσω μέρος της ετικέτας ενός εμφιαλωμένου νερού αναγράφεται η φυσικοχημική του ανάλυση η οποία εξαρτάται από τα πετρώματα μέσα από τα οποία έχει περάσει και τα οποία το εμπλουτίζουν με οργανικά και ανόργανα συστατικά. Στην περίπτωση που έχουμε να κάνουμε με επιτραπέζιο νερό η ανάλυση αφορά στο μέσο όρο των αναλύσεων τεσσάρων εποχών με το δεδομένο ότι η φυσικοχημική του σύσταση επηρεάζεται από διάφορους κλιματικούς παράγοντες (π.χ. τις βροχοπτώσεις που μεταβάλουν την στάθμη του νερού). Στην περίπτωση που έχουμε να κάνουμε με φυσικό μεταλλικό νερό τότε η ανάλυση θα είναι μιας συγκεκριμένης ημερομηνίας, η οποία αναγράφεται στην ετικέτα.

Τι πρέπει να προσέχουμε όταν αγοράζουμε εμφιαλωμένο νερό

Τα εμφιαλωμένα νερά πρέπει υποχρεωτικά να αναγράφουν τις εξής ενδείξεις στη συσκευασία τους: • Ονομασία πώλησης του προϊόντος.
• Ονομασία πηγής υδροληψίας. • Τόπος εκμετάλλευσης της πηγής.
• Χημική ανάλυση της σύνθεσης.
• Κατεργασίες που ενδεχομένως πραγματοποιούνται κατά τη διαδικασία εμφιάλωσης.
• Ποσότητα περιεχομένου (όγκος).
• Χρονολογία ελάχιστης διαθεσιμότητας (μέρα/ μήνας/έτος).
• Παρτίδα παραγωγής.
• Συνθήκες συντήρησης και χρήσης του προϊόντος.
• Όνομα ή εμπορική επωνυμία παρασκευαστή. Η επισήμανση των φυσικών μεταλλικών νερών ή νερών πηγής πρέπει να περιλαμβάνει υποχρεωτικά τις ακόλουθες ενδείξεις:
1. Την αναφορά της αναλυτικής συνθέσεως με απαρίθμηση των χαρακτηριστικών στοιχείων.
2. Τον τόπο όπου γίνεται η εκμετάλλευση της πηγής και την ονομασία αυτής.
3.Την ένδειξη ενδεχομένων κατεργασιών. Το διαχωρισμό ενώσεων σιδήρου, μαγγανίου και θείου καθώς και του αρσενικού από ορισμένα φυσικά μεταλλικά νερά δια κατεργασίας με αέρα εμπλουτισμένο με όζον, εφόσον η κατεργασία αυτή δεν έχει ως αποτέλεσμα να τροποποιήσει τη σύσταση αυτού του νερού όσον αφορά τα φυσικά συστατικά του στα οποία οφείλει τις ιδιότητές του. Ένα όνομα οικισμού ή τοποθεσίας μπορεί να περιλαμβάνεται στο κείμενο της εμπορικής επωνυμίας με τον όρο ότι το φυσικό μεταλλικό νερό προέρχεται από πηγή που βρίσκεται στον οικισμό ή στην τοποθεσία.
Παρά το γεγονός ότι νόμοι υποχρεώνουν τις εταιρίες εμφιάλωσης να διευκρινίσουν από πού έχουν προμηθευτεί το νερό, σχεδόν καμία δεν το κάνει.
Στις εργασίες του Environmental Working Group του 2011 διαπιστώθηκε ότι από τις 9 καλύτερες εταιρίες εμφιάλωσης παγκοσμίως, μόνο μία (Nestle’s Pure Life Purified Water) περιέγραφε την ακριβή γεωγραφική τοποθεσία από όπου προμηθεύεται το νερό και την ακριβή διαδικασία κατεργασίας του.
Ενδείξεις που απαγορεύεται να αναγράφονται επί της συσκευασίας:
• Όσες αποδίδουν στο νερό θεραπευτικές ιδιότητες.
• Φράσεις σχετικές με την επίδραση του νερού στις λειτουργίες του ανθρώπινου οργανισμού, όπως «Ενισχύει την πέψη» ή «Κατάλληλο για δίαιτα».
• Εκφράσεις που υπαινίσσονται ένα χαρακτηριστικό που δεν υπάρχει, αποσκοπώντας στην παραπλάνηση του καταναλωτικού κοινού.
• Όσες αποδίδουν στο νερό θεραπευτικές ιδιότητες. Φράσεις που περιγράφουν επίδραση του νερού σε διαδικασίες λειτουργίας του ανθρωπίνου οργανισμού, όπως για παράδειγμα «ενισχύει την πέψη», «κατάλληλο για αδυνάτισμα».

Τι να κάνετε για την ασφαλή κατανάλωση του εμφιαλωμένου νερού

• Μη μοιράζεστε τη φιάλη με άλλο άτομο. Είναι προτιμότερο να γεμίζετε δύο ποτήρια με εμφιαλωμένο νερό παρά να πίνετε απευθείας από το μπουκάλι. • Μη γεμίζετε με νερό βρύσης τη φιάλη όταν έχετε καταναλώσει όλο το περιεχόμενο, διότι ενδέχεται να έχουν αναπτυχθεί βακτηρία. Αγοράστε καλύτερα μια νέα φιάλη με εμφιαλωμένο νερό.
• Αν δεν μπορείτε να βάλετε τη φιάλη στο ψυγείο, τοποθετήστε τη σε δροσερό μέρος μακριά από την ηλιακή ακτινοβολία και οποιαδήποτε εστία μόλυνσης. Εάν έχετε φιάλες σε κάποιον αποθηκευτικό χώρο, κατά το άνοιγμά τους σκουπίστε καλά το χείλος και μετά καταναλώστε το περιεχόμενο.
• Μην αγοράζετε φιάλες οι οποίες δεν είναι σφραγισμένες και εξετάστε τες εξονυχιστικά, εσωτερικά και εξωτερικά, αν έχει αλλοιωθεί το σχήμα ή επιπλέουν μικροαντικείμενα. Αναφέρετε στις υγειονομικές υπηρεσίες της περιοχής σας οτιδήποτε περίεργο παρατηρήσετε τόσο στη συσκευασία όσο και στο περιεχόμενο.
• Μην παρασύρεστε από τις ετικέτες και προσέξτε ιδιαίτερα την ημερομηνία εμφιάλωσης και λήξης, τη χημική ανάλυση, το τηλέφωνο επικοινωνίας της επιχείρησης, την τοποθεσία προέλευσης του νερού και τον τύπου νερού. 

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΚΥΡΙΑ ΣΥΣΤΑΤΙΚΑ ΤΟΥ ΦΥΣΙΚΟΥ ΜΕΤΑΛΛΙΚΟΥ ΝΕΡΟΥ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΑΓΡΑΦΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΤΙΚΕΤΑ – ΤΙ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΝ ΣΤΟΝ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟ ΜΑΣ

Νa+ Νάτριο: Είναι ένας από τους σημαντικότερους ηλεκτρολύτες που συμβάλλει στο ισοζύγιο των υγρών του οργανισμού, ενώ συμμετέχει και στη σύσπαση των μυών. Ωστόσο, η υπερβολική κατανάλωση νατρίου συνδέεται με την υπέρταση, για τη ρύθμιση της οποίας συστήνεται η αποφυγή του. Σε κάθε φυσικό μεταλλικό νερό με περιεκτικότητα νατρίου μικρότερη από 10 mg/l επιτρέπεται να αναγράφεται στην ετικέτα ότι «είναι κατάλληλο για δίαιτα χαμηλή σε νάτριο».

K+ Κάλιο: Είναι απαραίτητο για τη ρύθμιση της ενυδάτωσης των κυττάρων και τη διατήρηση του ισοζυγίου των υγρών στον οργανισμό μας. Επίσης, συμβάλλει στη μετάδοση των νευρικών ώσεων (σημάτων) μεταξύ των νευρώνων, καθώς και στη σύσπαση των μυών.

Ca++ Ασβέστιο: Είναι ένα από τα σημαντικότερα μέταλλα, δεδομένου ότι αποτελεί βασικό δομικό συστατικό των οστών και των δοντιών. Παράλληλα, συμμετέχει στη λειτουργία των μυών και στη μετάδοση των σημάτων μεταξύ των νεύρων. Το ασβέστιο που περιέχεται στο νερό έχει καλή βιοδιαθεσιμότητα (δηλαδή αξιοποιείται πλήρως από τον οργανισμό μας) και μπορεί να συμβάλει στη συνολική ημερήσια πρόσληψη ασβεστίου.

Mg++ Μαγνήσιο: Συμβάλλει στην καλή λειτουργία των μυών και των νεύρων, ενώ μαζί με το ασβέστιο συμβάλλουν στην καλύτερη λειτουργία της καρδιάς. Σε υψηλές συγκεντρώσεις, το μαγνήσιο έχει καθαρτική και διουρητική δράση.

Cl– Χλώριο: Αποτελεί συστατικό του υδροχλωρικού οξέος του στομάχου. Mαζί με το νάτριο συμβάλλουν στη διατήρηση της ισορροπίας των υγρών στο σώμα μας.

HCO3– Δικαρβονικό οξύ: Συμβάλλει στη διατήρηση της οξύτητας του πεπτικού συστήματος και διευκολύνει την πέψη.

SO4– Θειικά ιόντα: Είναι συστατικά των κυτταρικών μεμβρανών, καθώς και πολλών ενζύμων του οργανισμού μας.

Fe++ Σίδηρος: Υπάρχει, κυρίως, σε νερά που διέρχονται από πετρώματα πλούσια σε άλατα σιδήρου. Ο σίδηρος είναι συστατικό των ερυθρών αιμοσφαιρίων, υπεύθυνων για τη μεταφορά του οξυγόνου στους ιστούς. H επαρκής πρόσληψή του συμβάλλει στην πρόληψη της σιδηροπενικής αναιμίας.

Sio2– Διοξείδιο του πυριτίου: Συμβάλλει στην ελαστικότητα των αρτηριακών τοιχωμάτων.

ΤΑ ΕΜΦΙΑΛΩΜΕΝΑ ΝΕΡΑ ΠΡΕΠΕΙ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ ΝΑ ΑΝΑΓΡΑΦΟΥΝ

• Ονομασία πώλησης του προϊόντος.
• Ονομασία πηγής υδροληψίας.
• Τόπος εκμετάλλευσης της πηγής.
• Χημική ανάλυση της σύνθεσης.
• Κατεργασίες που ενδεχομένως πραγματοποιούνται κατά τη διαδικασία εμφιάλωσης.
• Ποσότητα περιεχομένου (όγκος).
• Χρονολογία ελάχιστης διαθεσιμότητας (μέρα/ μήνας/ έτος).
• Παρτίδα παραγωγής.
• Συνθήκες συντήρησης και χρήσης του προϊόντος.
• Όνομα ή εμπορική επωνυμία παρασκευαστή.

ΔΕΙΓΜΑΤΟΛΗΨΙΑ, ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ

Το ΠΑΚΟΕ είναι αντίθετο με τη κατάχρηση πλαστικών μπουκαλιών για την εμφιάλωση νερού. Πρέπει να γνωρίζετε ότι πρόσφατη έρευνα που έχει γίνει από την Ε.Ε. διαπίστωσε ότι μέσα στο πλαστικό μπουκάλι κατοικοεδρεύει ένα επικίνδυνο χημικό στοιχείο που λέγεται αντιμόνιο. Το ΠΑΚΟΕ έκανε πρόσφατα, μέσα στον Μάη, δειγματοληψίες και αναλύσεις που, τα αποτελέσματα τους φαίνονται στον πίνακα που ακολουθεί. Σε όλα τα δείγματα που ελήφθησαν η αναγραφόμενη ημερομηνία ανάλυσης απείχε πολύ από την ημερομηνία λήξης του νερού. Σε κανένα δείγμα δεν ανιχνεύθηκε παρουσία κολοβακτηριδίων, οπότε τα εξεταζόμενα εμφιαλωμένα νερά είναι μικροβιολογικά ασφαλή.

ΕΛΛΗΝΙΚΟ Η ΕΙΣΑΓΟΜΕΝΟ;

Οι ειδικοί επισημαίνουν ότι τα νερά μας είναι εξαιρετικής ποιότητας. Αυτό ισχύει όχι μόνο για τα φυσικά μεταλλικά νερά, αλλά και για τα επιτραπέζια, που ουσιαστικά είναι εμφιαλωμένο νερό δικτύου (άλλωστε, το νερό του δικτύου της Αττικής είναι από τα καλύτερα της Ευρώπης, τη στιγμή που οι Ευρωπαίοι δεν μπορούν να πιούν το δικό τους νερό βρύσης και καταφεύγουν στα εμφιαλωμένα). Επιπλέον, τα ελληνικά φυσικά μεταλλικά νερά, εν αντιθέσει με αυτά που προέρχονται από την υπόλοιπη Ευρώπη, είναι ολιγομεταλλικά, δηλαδή πιο «ελαφριά». Στην Ευρώπη τα περισσότερα φυσικά μεταλλικά νερά είναι πλούσια σε άλατα γι’ αυτό και συστήνεται η εναλλαγή στην κατανάλωσή τους και όχι η προτίμηση αποκλειστικά μιας μάρκας, ούτως ώστε να αποφευχθεί μακροπρόθεσμα η συσσώρευση αλάτων στον οργανισμό.
Αυτό όμως δεν ισχύει για τα ελληνικά φυσικά μεταλλικά νερά, τα οποία, εκτός του ότι είναι ολιγομεταλλικά, έχουν και μικρές διαφοροποιήσεις μεταξύ τους όσον αφορά την περιεκτικότητά τους σε μεταλλικά στοιχεία. Οι εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα! Η χώρα μας όντως φημίζεται για τα νερά της, ωστόσο σε αρκετές περιπτώσεις σε διαφορετικές περιοχές της Ελλάδας το νερό βγαίνει από την βρύση θολό ή με άσχημη οσμή, γεμάτο χλώριο ή με καφέ σκούρο χρώμα. Ο άνθρωπος με τις βιομηχανικές και γεωργικές δραστηριότητες του δηλητηριάζουν το νερό. Σε κάποιες περιπτώσεις η ακαταλληλότητα του νερού είναι εμφανής, σε άλλες πάλι τα βακτηρίδια ή οι μικροοργανισμοί που περιέχει δεν γίνονται αισθητοί με αποτέλεσμα να μην γνωρίζουμε τι ακριβώς νερό πίνουμε. Η έξαρση των επιδημιών που προέρχονται από το ακατάλληλο νερό τα τελευταία χρόνια αποδεικνύει του λόγου το αληθές! Ο καθηγητής Χημείας Περιβάλλοντος και Διευθυντής της Ερευνητικής Ομάδας Ελέγχου Ρύπανσης του ΑΠΘ κ. Φυτιάνος προσθέτει: « Η ρύπανση του νερού δεν οφείλεται μόνο στον άνθρωπο αλλά προέρχεται και από τα πετρώματα. Τα νιτρικά τα βλέπουμε στο μήκος της κοίτης ποταμών, κοντά σε λίμνες και σε γεωργικές εκτάσεις».

ΕΜΦΙΑΛΩΜΕΝΟ ΝΕΡΟ ΜΙΑ ΠΛΑΣΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΓΚΗ

Σε έναν κόσμο όπου βασιλεύει ο υπερκαταναλωτισμός και η υπερβολή, είναι απόλυτα φυσικό, να δημιουργούνται πλασματικές ανάγκες. Η πιο συνηθισμένη, είναι το γνωστό και μη εξαιρετέο εμφιαλωμένο νερό! Mε βάση τα στατιστικά του 2004, παγκοσμίως καταναλώνονται ετησίως 154.000.000.000 λίτρα εμφιαλωμένου νερού. Με τα σημερινά δεδομένα το προηγούμενο νούμερο θα είναι αρκετά αυξημένο, αλλά θα μείνουμε εκεί για να συζητήσουμε μερικά απλά πράγματα που μας αφορούν όλους. Το νερό βρύσης ξέρετε πόσο κοστίζει;( δείτε το λογαριασμό της ΕΥΔΑΠ για να πειστείτε): 1 κυβικό μέτρο, δηλαδή 1000 λίτρα μόνο 0,60€ ! Το εμφιαλωμένο; 1€ το 1 λίτρο! Δηλαδή 1700 φορές ακριβότερο! Το πιο παράλογο είναι ότι το πιο πολύ από αυτό νερό, καταναλώνεται σε περιοχές όπου το νερό βρύσης είναι πεντακάθαρο, πόσιμο, ελεγμένο και πιο υγιεινό!
Οι χώρες του τρίτου κόσμου ή αυτές που δεν έχουν πρόσβαση σε καθαρό πόσιμο νερό δεν καταναλώνουν εμφιαλωμένο... Διακρίνετε εδώ έναν παραλογισμό; Το εμφιαλωμένο νερό εκτός του ότι είναι «κονσέρβα», κανείς δεν ξέρει αν αυτός που το πουλάει το έχει αφήσει κανένα δεκαήμερο στον ήλιο, πράγμα το οποίο είναι ότι χειρότερο. Η εικόνα μάς είναι γνώριμη. Κούτες εμφιαλωμένα νερά σκεπασμένα με μουσαμάδες και εκτεθειμένα στις υψηλές θερμοκρασίες του καλοκαιριού, για δύο ή τρεις ημέρες, μέχρι να μπουν στο ψυγείο, από όπου θα τα αγοράσουμε για να δροσιστούμε. Το πρόβλημα είναι ότι η έκθεση του εμφιαλωμένου νερού σε τόσο υψηλές θερμοκρασίες μπορεί να αυξήσει το μικροβιακό του φορτίο, οπότε τελικά το νερό που πίνουμε μεταβάλλεται από π.χ. ασβεστούχο σε «μικροβιούχο». Μέχρις ότου αρχίσουν να γίνονται συστηματικοί έλεγχοι όσον αφορά τις συνθήκες φύλαξης των εμφιαλωμένων νερών στα σημεία διανομής και πώλησης τους, άρα, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε, ως καταναλωτές, είναι να προσέχουμε από πού αγοράζουμε νερό. Επιπλέον είναι και αντί-οικολογικό...Κάθε φορά που ανοίγουμε ένα μπουκαλάκι νερό πρέπει να σκεφτόμαστε και τα ακόλουθα... - Κάθε μπουκάλι νερό για να κατασκευαστεί (το πλαστικό τμήμα του) χρησιμοποιεί πετρέλαιο. Πόσο; Αναλογιστείτε ότι μόνο η Αμερική καταναλώνει 26.000.000.000 λίτρα εμφιαλωμένο νερό.
Αυτό για να συσκευαστεί χρειάζεται 17.000.000 λίτρα πετρέλαιο. Για να μεταφερθεί το μπουκάλι στον τελικό καταναλωτή (μέσω πλοίων, φορτηγών κτλ.) καταναλώνει πάλι πετρέλαιο. Όταν ο τελικός καταναλωτής πιει το νεράκι του, το μπουκαλάκι καταλήγει τις περισσότερες φορές στα σκουπίδια και όχι στην ανακύκλωση. Αν δεν πεταχτεί στα σκουπίδια, θα πεταχτεί (από τους ασυνείδητους) στο περιβάλλον, μολύνοντας το τουλάχιστον για πάνω από 300-400 χρόνια (τόσο κάνει για να λιώσει ένα μπουκαλάκι νερό). Αν πάει στα σκουπίδια και θαφτεί σε καμία χωματερή υπολογίστε τουλάχιστον 1000 χρόνια για να λιώσει. Στα σκουπίδια αν αποτεφρωθεί, τότε το υλικό από το οποίο είναι κατασκευασμένο (PET) εκλύει χλωρίνη σε αέριο και βαρέα μέταλλα τα οποία είναι άκρως τοξικά. Αν καταλήξει στην ανακύκλωση, σε πολλές χώρες δεν ανακυκλώνεται εκεί, αλλά μεταφέρεται σε άλλες χώρες για να διασπαστεί (επιπλέον πετρέλαιο για μεταφορά). Το νερό είναι απαραίτητο για να ζήσουμε. Δεν χρειάζεται να είναι όμως εμφιαλωμένο. Το εμφιαλωμένο νερό δεν είναι είδος πρώτης ανάγκης. Είναι περιττό. Αναγκαίο είναι όταν είσαστε σε μια περιοχή όπου δεν υπάρχει τρεχούμενο νερό ή πόσιμο. Σε κάθε άλλη περίπτωση είναι σπατάλη.

ΤΕΛΟΣ ΤΑ ΠΛΑΣΤΙΚΑ ΜΠΟΥΚΑΛΑΚΙΑ ΝΕΡΟΥ ΣΕ ΑΜΕΡΙΚΗ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΗ

Την πώληση πλαστικών φιαλών νερού χωρητικότητας κάτω του ενός λίτρου απαγόρευσε η δημοτική Αρχή της πόλης Κόνκορντ της Μασαχουσέτης. Ο νόμος τέθηκε σε ισχύ την πρώτη μέρα του 2013 μετά από μια τριετή καμπάνια για την μείωση των πλαστικών απορριμμάτων και της ταυτόχρονης ενθάρρυνσης χρήσης πόσιμου νερού από το δίκτυο ύδρευσης. Οι παραβάτες κινδυνεύουν με πρόστιμο 20 ευρώ, ενώ σε περίπτωση που συλληφθούν ξανά το πρόστιμο διπλασιάζεται. «Για την εκστρατεία αυτή» Εμπνεύστηκα από τον εγγονό μου, που μου είπε για ένα νησί από πλαστικά απορρίμματα στον Ειρηνικό Ωκεανό», τονίζει η Τζιν Χιλ που ηγήθηκε της πρωτοβουλίας αυτής, καταλήγοντας στο ότι «Πρέπει να κάνουμε τους ανθρώπους να απομακρυνθούν από τη λογική της αγοράς εμφιαλωμένου νερού και να σκεφτούν όλες τις άλλες εναλλακτικές λύσεις». Αντίστοιχο μέτρο απαγόρευσης έχει λάβει η πόλη Μπούντανουν της Αυστραλίας από το 2009, ενώ περισσότερα από 90 αμερικανικά πανεπιστήμια έχουν απαγορεύσει την κατανάλωση εμφιαλωμένου νερού στις πανεπιστημιουπόλεις τους.
Σε πολλά από τα πανεπιστημιακά αυτά ιδρύματα το κίνημα υπέρ της δωρεάν χρήσης νερού από τη βρύση είναι τόσο μεγάλο, ώστε παρέχονται σε όλους τους φοιτητές και το προσωπικό μπουκάλια από ανοξείδωτο ατσάλι, που τα γεμίζουν όσες φορές θέλουν από τις βρύσες. Πριν έναν χρόνο η υπηρεσία που διαχειρίζεται το Εθνικό Πάρκο του Γκραντ Κάνιον, ενός από τα πιο σπουδαία αξιοθέατα των ΗΠΑ, προχώρησε στην απαγόρευση πώλησης εμφιαλωμένου νερού εντός του πάρκου, καθώς τα άδεια πλαστικά μπουκάλια που πετούσαν οι επισκέπτες μετά τη χρήση τους συνιστούσαν κίνδυνο για την περιβαλλοντική ισορροπία. Τα πλαστικά μπουκάλια των 4,5 εκατομμυρίων τουριστών που επισκέπτονται το Γκραντ Κάνιον κάθε χρόνο αποτελούν το 20% των αποβλήτων του πάρκου. Σύμφωνα με έρευνες, οι Αμερικανοί καταναλώνουν 50 δισεκατομμύρια μικρά πλαστικά μπουκάλια νερού ετησίως.

ΝΕΡΟ ΑΠΟ ΤΗ ΒΡΥΣΗ ΣΕ ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΚΑΛΙΦΟΡΝΙΑ

Στο πεδίο της μάχης μπήκε η Νέα Υόρκη με μια επιχείρηση των Αρχών να πείσουν τους πολίτες ότι αφενός το νερό της βρύσης είναι απολύτως ασφαλές για την υγεία τους και αφετέρου ότι τα πλαστικά μπουκάλια του εμφιαλωμένου μολύνουν ανεπανόρθωτα το περιβάλλον. Η αμερικανική μητρόπολη πήρε τη σκυτάλη από το Σολτ Λέχκ Σίτι, ενώ στην Καλιφόρνια ήδη πολλά εστιατόρια σερβίρουν στους πελάτες τους νερό βρύσης. Η εκστρατεία «διέσχισε» τον Ατλαντικό και πέρασε σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις με πρώτη τη Ρώμη, όπου οι Αρχές έπειτα από 250.000 δειγματοληπτικούς ελέγχους στο υδρευτικό σύστημα βεβαίωσαν επισήμως τους κατοίκους ότι το νερό της πόλης είναι καλό, φρέσκο και από 100 έως και 1.000 φορές πιο φτηνό από το εμφιαλωμένο. Η μάχη τουλάχιστον προς το παρόν μοιάζει άνιση, καθώς όλο και περισσότεροι καταναλωτές, κυρίως όσοι ακολουθούν το μοντέλο υγιεινής διατροφής, προτιμούν το εμφιαλωμένο νερό. Οι ειδικοί επισημαίνουν ωστόσο ότι η τάση αυτή είναι καταστροφική για το περιβάλλον. Οι καταναλωτές πιστεύουν λανθασμένα ότι το νερό των πηγών είναι πολύ καθαρό και αγνοούν ότι τα νερά που βρίσκονται κοντά στο έδαφος συγκεντρώνουν συχνά ρύπους που σπάνια εντοπίζονται στις δημοτικές δεξαμενές.

ΜΥΘΟΣ ΟΤΙ ΤΟ ΕΜΦΙΑΛΩΜΕΝΟ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΓΕΥΣΤΙΚΟ ΑΠΟ TO ΝΕΡΟ ΤΗΣ ΒΡΥΣΗΣ

Όσο γι’ αυτούς που πιστεύουν ότι το εμφιαλωμένο νερό είναι «πιο γευστικό» και ότι το νερό της βρύσης «μυρίζει», ένα απλό πείραμα αποδεικνύει ότι πρόκειται μάλλον για αυθυποβολή. Την πρωτοβουλία του πειράματος ανέλαβε η ιταλική περιβαλλοντική οργάνωση «Λεγκαμπιέντε», η οποία ζήτησε από κατοίκους έξι διαφορετικών πόλεων να ξεχωρίσουν το νερό της βρύσης από το εμφιαλωμένο πίνοντας από μπουκάλια. Από το δείγμα προέκυψε ότι ούτε δύο στους δέκα δεν κατάλαβαν τη διαφορά. Το Παράδειγμα της Αυστραλίας Η Αυστραλία, είναι η πρώτη χώρα στον κόσμο, που φαίνεται να κατάφερε τουλάχιστον σε ένα βαθμό, αυτό που οι άλλες πόλεις ακόμη προσπαθούν, να απαγορεύσει την πώληση του εμφιαλωμένου νερού, λόγω της ρύπανσης που προκαλούν τα πλαστικά μπουκάλια στο περιβάλλον. Ο πρωθυπουργός της μεγαλύτερης αυστραλιανής πολιτείας New South Wales,Nathan Rees δήλωσε, ότι θα απαγορεύσει σταδιακά τη χρήση του εμφιαλωμένου νερού σε όλα τα υπουργεία και τις κυβερνητικές υπηρεσίες. Τεράστια χρηματικά ποσά δαπανούνται για την εξαγωγή, τη συσκευασία και τη μεταφορά του εμφιαλωμένου νερού. Δεν είναι μόνο η ρύπανση που προκαλείται στο περιβάλλον από τα πλαστικά μπουκάλια αλλά και η ενέργεια που καταναλώνεται για τη κατασκευή τους, συμπλήρωσε ο Nathan Rees.
Ο Ομοσπονδιακός υπουργός Περιβάλλοντος Peter Garrett δήλωσε υποστηρικτής του εν λόγω μέτρου και κάλεσε τις υπόλοιπες πολιτείες της Αυστραλίας να το υιοθετήσουν. Το εν λόγο μέτρο υιοθετήθηκε από τη κωμόπολη Bundanoon που βρίσκεται στη πολιτεία New South Wales, όπου είναι η πρώτη πόλη στο κόσμο που απαγόρευσε τη χρήση του εμφιαλωμένου νερού. Η πόλη έχει πληθυσμό περίπου 2500 κατοίκους και περισσότεροι από 350, ψήφισαν σε δημόσια συγκέντρωση την απαγόρευση του εμφιαλωμένου νερού. Μόνο δύο κάτοικοι που ήταν στην εν λόγω συγκέντρωση ψήφισαν κατά της απαγόρευσης, ο ένας εκ των οποίων εργάζεται σε εταιρία εμφιάλωσης νερού. Αφορμή για την εν λόγω απαγόρευση, ήταν η ανακοίνωση σχεδίων μιας εταιρίας για την εμφιάλωση του νερού της περιοχής, στο Sidney, και την μεταπώληση του στη πόλη.
Οι κάτοικοι ξεσηκώθηκαν φοβούμενοι τον μεγάλο αντίκτυπο που θα είχαν στο περιβάλλον τα πλαστικά απορρίμματα και απαγόρευσαν τη χρήση του εμφιαλωμένου νερού.

ΟΙ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΚΟΕ

Αυτό που διαπιστώθηκε από την έρευνα του ΠΑΚΟΕ σε αρκετές εταιρείες και γι' αυτό κατάταξε τα νερά (βλέπε πίνακα σελίδα 5) είναι ότι:  Δεν υπάρχει νομοθεσία που να προσδιορίζει τι πρέπει να αναγράφεται στην ετικέτα.  Δεν αναφέρονται τα φυσικοχημικά χαρακτηριστικά.  Δεν αναφέρεται ο μέσος όρος των δειγματοληπτικών μετρήσεων του προηγούμενου χρόνου αλλά τριών και πέντε χρόνων πριν.  Κυκλοφορούν νερά με ανώνυμες ετικέτες σε νησιά και εκτός Αττικής.  Στους αποθηκευτικούς χώρους δεν τηρείται η θερμοκρασία των κάτω των 18° C. Αποθηκεύονται σε θερμοκρασίες περιβάλλοντος 30° και 38° βαθμούς Κελσίου.  Σε πολλά σούπερ μάρκετ οι αποθηκευτικοί χώροι είναι κοντά σε ψυγεία και ψυκτικά μηχανήματα με αποτέλεσμα το νερό να θερμαίνεται.

ΤΟ ΝΕΡΟ ΟΤΑΝ ΕΜΦΙΑΛΩΘΕΙ ΠΑΛΑΙΩΝΕΙ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΒΑΚΤΗΡΙΑ

Οι τιμές διάθεσης του είναι πολύ υψηλές. Η ανυπαρξία συνεχών και αυστηρών ελέγχων βάζει σε κίνδυνο την υγεία των καταναλωτών. Οι πλαστικές συσκευασίες που καταλήγουν στο περιβάλλον, δημιουργούν πολλές ρυπογόνες εστίες. Τις διαπιστώσεις μας αυτές κοινοποιήσαμε αλλεπάλληλες φορές στο υπουργείο Υγείας, στο υπουργείο Ανάπτυξης, και στις εταιρείες, αλλά «φωνή βοώντος εν τη ερήμω». Πριν τρία χρόνια το θέμα είχε φτάσει μέχρι το πταισματοδικείο όπου πήγαμε και καταθέσαμε τα στοιχεία της έρευνας μας, από τότε απάντηση καμία.Λέμε, λοιπόν, και διακηρύσσουμε από το ΠΑΚΟΕ ότι μακροπρόθεσμη βιώσιμη λύση στην εξασφάλιση της πρόσβασης στο υγιές ύδωρ δεν είναι η εμφιάλωση και η επεξεργασία του αλλά η προστασία των «φλεβών της γης» από τη ρύπανση.

Η «ΕΚΔΙΚΗΣΗ» ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ ΠΟΥ ΔΙΑΘΕΤΕΙ!

Ένας αρχικά εξωπραγματικός ισχυρισμός που όμως με την πάροδο των αιώνων βασίστηκε σε επιστημονικά δεδομένα! Δείτε τώρα γιατί μια ημέρα το υγρό αυτό στοιχείο θα εκδικηθεί για την κακοποίηση που υφίσταται εδώ και δεκαετίες από τον άνθρωπο! Οι επιστήμονες έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι κάθε ιδιότητα του νερού είναι μοναδική και δεν μπορεί να εξηγηθεί απόλυτα με τους νόμους της φυσικής. Για παράδειγμα καμία επιστημονική κοινότητα δεν έχει εξηγήσει μέχρι σήμερα γιατί το νερό είναι το μόνο στοιχείο σε όλο τον πλανήτη που το συναντάμε σε τρεις μορφές: σε υγρή, σε στερεή και σε αέρια μορφή. Επίσης, βασικό ερώτημα παραμένει μέχρι σήμερα γιατί το νερό έχει την υψηλότερη τάση στην επιφάνειά του σε σχέση με όλα τα υγρά στοιχεία. Η μνήμη του νερού Η απρόβλεπτη συμπεριφορά του νερού έχει απασχολήσει από τις δεκαετίες του '50 και '60 τους επιστήμονες. Μη μπορώντας να εξηγήσουν μία σειρά από δυσάρεστα περιστατικά όπως θανάτους επιστημόνων και μυστικών πρακτόρων μετά από κατανάλωση νερού κατέληξαν σε μία υπόθεση που αρχικώς φαινόταν εξωπραγματική: το νερό έχει μνήμη.
Με κάποιον ανεξήγητο ως τώρα μηχανισμό, καταφέρνει να «αποθηκεύσει» πληροφορίες, όπως περίπου ένας ηλεκτρονικός υπολογιστής! Τα επόμενα χρόνια έγιναν μία σειρά από πειράματα σε διάφορες χώρες του κόσμου που έδειξαν ότι το νερό «δέχεται» και «αποθηκεύει» κάθε εξωτερική επιρροή. «Συγκρατεί» και «θυμάται» οτιδήποτε συμβαίνει στο χώρο που το περιβάλλει και καθετί που έρχεται σε επαφή με το νερό αφήνει το «σημάδι» του σε αυτό. Η δομή του νερού επηρεάζεται από τα συναισθήματά μας Επιστημονικές μελέτες απέδειξαν ότι το νερό, όχι μόνο «θυμάται» αλλά η δομή του, επηρεάζεται ανάλογα με τα συναισθήματα των ανθρώπων. Άλλη θέση παίρνουν τα μόρια του νερού όταν αλληλεπιδρούν με θετικά συναισθήματα και άλλη όταν αλληλεπιδρούν με αρνητικά. Η δομή του νερού είναι πιο σημαντική από τη σύστασή του. Οι επιστήμονες κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι τα μόρια του νερού λειτουργούν σαν κύτταρα μνήμης στα οποία το νερό καταγράφει όλο το ιστορικό της αλληλεπίδρασής του με τον έξω κόσμο σαν μαγνητοταινία.
ΠΗΓΗ

...............................................................

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

ΜΕΡΟΣ ΤΩΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΚΩΝ ΔΗΛΩΣΕΩΝ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΦΟΡΕΑ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ
ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΙΣ-Ε.ΣΥ.
ΠΟΥ ΑΦΟΡΟΥΝ ΣΤΟ ΝΕΡΟ

11.0 ΝΕΡΟ

11.1. Το νερό εδόθη με αφθονία στον άνθρωπο από τους Δημιουργούς του πλανήτη. Ο άνθρωπος πρέπει να σέβεται αυτό το θείο δώρο, πρέπει να σέβεται απόλυτα τα ποτάμια, τις λίμνες, τις πηγές, τα ρυάκια, τις θάλασσες να μην τα μολύνει και να ενεργεί όπως φροντίζει να μην μολύνεται ο εαυτός του.
11.2. Όπου απαιτούνται διεργασίες παραγωγικές με νερό θα τοποθετούνται για την απόλυτη καθαριότητα του νερού οι πιο τεχνολογικά άρτιοι βιολογικοί καθαρισμοί.
11.3. Καθαρισμός όλων των υδάτων θα γίνουν από την Πολιτεία μας από συχνότητες αποστατικές που με αυτές τώρα δηλητηριάζουν το νερό.
11.4. Το νερό θα πάρει πάλι τη μορφή, την κρυστάλλωση, τις θείες ιδιότητες, τις ενέργειες και τα ιχνοστοιχεία που νομοτελειακά μεταφέρει γιατί έτσι μόνο προορίζεται για τον άνθρωπο.
11.5. Το νερό είναι θείο δώρο. Δεν το παράγει κανένας. Έτσι δεν θα μπορεί ποτέ να πωλείται. Το κόστος κατανάλωσης, η οποία πρέπει να γίνεται πάντα με σεβασμό, είναι το κόστος της κατασκευής και συντήρησης του δικτύου διανομής.
11.6. Το νερό μπορεί να πωλείται μόνο ως συνιστώσα τελικού επεξεργασμένου προϊόντος.
11.7. Θα γίνει ειδική επεξεργασία του θαλάσσιου νερού ούτως ώστε να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα λειψυδρίας που αντιμετωπίζουν αρκετά νησιά και μέρη της ηπειρωτικής Ελλάδος.
11.8. Θα διορθωθεί το δίκτυο μεταφοράς νερού σε όλες τις αγροτικές, παραμεθόριες περιοχές, αστικά κέντρα κτλ ούτως ώστε να υπάρχει ισορροπημένη κάλυψη και συνεχής παροχή νερού που να καλύπτει όλες τις ανάγκες.

 

ΕΠΙΣΚΕΦΤΕΙΤΕ ΕΝΑ ΓΡΑΦΕΙΟ Ε.ΣΥ. ΕΔΩ

ΙΔΡΥΤΙΚΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΦΟΡΕΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΙΣ

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΚΕΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΙΣ

 



πηγή: ΘΕΑΝΩ 600

Πηγή : Andro.gr [ https://www.andro.gr/apopsi/b-d-foxmoor-interview-covid19/?fbclid=IwAR2cbGajCWCH70U73IJYfv9vjXi9K2IbJ5Umz4RG2kZPR4cE-fxXDF1ceH0 ]

Πηγή : Andro.gr [ https://www.andro.gr/apopsi/b-d-foxmoor-interview-covid19/?fbclid=IwAR2cbGajCWCH70U73IJYfv9vjXi9K2IbJ5Umz4RG2kZPR4cE-fxXDF1ceH0 ]