Πολυμηχάνημα που κατασκεύασε Ιεραπετρίτης αγρότης «ξεφυλλίζει» και σακιάζει πέντε τσουβάλια ελιές σε πέντε λεπτά
Κατασκεύασε ηλεκτρικό κόσκινο που ξεφυλλίζει 5 τσουβάλια ελιές σε 5 λεπτά
Ο 58χρονος αγρότης Παναγιώτης Πατσιάς από την Ιεράπετρα,
γνωστός για τις αμέτρητες πατέντες και τις εφευρέσεις του στη Γρα
Λυγιά, όπου μένει, κατάφερε μέσα σε λίγες μέρες, χρησιμοποιώντας
μεταχειρισμένα υλικά, φαντασία, μεράκι και τέχνη, να κατασκευάσει ένα
πολυ - μηχάνημα που δουλεύει με ηλεκτρικό ρεύμα ή με γεννήτρια και έχει
τη δυνατότητα να δέχεται ταυτόχρονα 5 τσουβάλια ελιές τις οποίες
«ξεφυλλίζει», ραβδίζει τα κλαδιά πάνω στα οποία μένουν ελιές και τις
σακιάζει καθαρές χωρίς φύλλα στα τσουβάλια.
Ένας
μόνο άνθρωπος, μπορεί με αυτήν την εφεύρεση του Παναγιώτη Πατσιά, που
έχει εργαστεί για πολλά χρόνια (πριν γίνει αγρότης) ως επαγγελματίας
οδηγός φορτηγών αυτοκινήτων και ως ταξιτζής, να «ξεφυλλίσει» 5 τσουβάλια
ελιές και να τα σακιάσει μόλις σε 5 λεπτά της ώρας.
Ακολουθήστε τη fb σελίδα του Αγροτών Ανάγνωσμα ΕΔΩ
Στην
κατασκευή του έχει χρησιμοποιήσει και έχει συναρμολογήσει πολλά και
διαφορετικά κομμάτια, όπως μοτέρ, μειωτήρες, γρανάζια, ταινία μεταφοράς,
λαμαρίνες, τρέιλερ μεταφοράς και τροχούς κάποιου παλιού δικού του
αυτοκινήτου, αφιερώνοντας αρκετές ώρες οξυγονοκόλλησης, προκειμένου να
κολλήσει όλα αυτά τα μικρά κομμάτια, για να δημιουργήσει το μηχάνημα που
είχε σχεδιάσει στο μυαλό του, ώστε να μπορεί να ''ξεφυλλίζει'' σωστά
και γρήγορα μόνος του τις ελιές του, χωρίς να απασχολεί τους εργάτες
του, που την ίδια ώρα ραβδίζουν με τα ελαιοραβδιστικά μηχανήματα τα
ελαιόδεντρά του.
«Έκανα
μια σκέψη κάποια μέρα, να φτιάξω ένα μηχάνημα που να ''ξεφυλλίζει'' τις
ραβδισμένες ελιές και να τις ξεχωρίζει από τα φύλλα, ώστε να μπαίνουν
καθαρές μέσα στα τσουβάλια πριν τα μεταφέρω στο ελαιουργείο. Έτσι δε
χάνω καμία ελιά και γλιτώνω τα εργατικά χέρια που απαιτούνται για να
κοσκινίσω τις ελιές στην κλασική κοσκινίστρα.
Ο 58χρονος αγρότης Παναγιώτης Πατσιάς από την Ιεράπετρα
Με
στενοχωρούσε το γεγονός ότι στα λιόκλαδα και στα φύλλα που έμεναν από
το ''ξεφύλλισμα'' στην κοσκινίστρα παρέμεναν πολλά κλαδάκια με ελιές και
πήγαιναν στα αιγοπρόβατα για ζωοτροφή. Θεωρούσα ότι δεν ήταν σωστό, να
κάνω τόσο κόπο να περιποιηθώ τα δέντρα μου για να κάμουν ελιές, να τις
μαζέψω, να τις βάλω στα τσουβάλια, και στο κοσκίνισμα να τις αφήνω πάνω
στα κλαδάκια για να τις φάνε τα πουλάκια ή τα αιγοπρόβατα. Έτσι σκέφτηκα
να κάνω αυτήν την κατασκευή, με την οποία δε χάνω καμιά ελιά, κερδίζω
τα εργατικά χέρια και μεταφέρω την ίδια μέρα στο ελαιουργείο γεμάτα
τσουβάλια με ελιές, χωρίς φύλλα, προκειμένου να γίνει άμεσα η άλεσή τους», είπε στη neakriti ο Παναγιώτης Πατσιάς.
Ζωή γεμάτη πατέντες
''Πιο εύκολη και διασκεδαστική η δουλειά''
«Το
μηχάνημα έχει κατασκευαστεί εξ ολοκλήρου από εμένα, με απλά
μεταχειρισμένα υλικά. Το έχω μόνο για να εξυπηρετώ τις ανάγκες του δικού
μου ελαιώνα και δε με ενδιαφέρει να κατοχυρώσω την πατέντα, αν και
γνωρίζω ότι δεν έχει κατασκευαστεί ποτέ κάτι παρόμοιο.
Γίνετε μέλος της fb ομάδας του Αγροτών Ανάγνωσμα ΕΔΩ
Έτσι
έμαθα να λειτουργώ σε όλη μου τη ζωή. Το μυαλό μου εφευρίσκει πάντα
κάποιες πατέντες, με τις οποίες μπορώ να κάνω την αγροτική εργασία πιο
εύκολη και συνάμα πιο ενδιαφέρουσα και διασκεδαστική. Με λίγα λόγια όλη
μου η ζωή είναι γεμάτη με πατέντες»,
καταλήγει ο 58χρονος εφευρέτης, αγρότης, ραδιοερασιτέχνης και τέως
επαγγελματίας οδηγός ταξί και φορτηγού αυτοκινήτου Παναγιώτης Πατσιάς,
από τα Τρίκαλα, ο οποίος ζει τα τελευταία 37 χρόνια ως «ερωτικός
μετανάστης» στη Γρα Λυγιά Ιεράπετρας.
Η
«ζόρικη» νέα μέθοδος χρησιμοποιεί μια μαγνητισμένη πρωτεΐνη για να
ενεργοποιήσει τα εγκεφαλικά κύτταρα γρήγορα, αναστρέψιμα και μη
επεμβατικά
Από τη blogger (μεταφράστρια): το άρθρο αυτό αφορά επιστημονική δημοσίευση που έγινε το 2016 και πραγματεύεται την εισαγωγή στον οργανισμό ζώων (τότε, όπως αναφέρεται στη μελέτη…) ουσιών
που μαγνητίζονται, με σκοπό να καταλήξουν σε στοχευμένα τμήματα του
εγκεφάλου τους τα οποία στη συνέχεια θα ελεγχθούν εξ αποστάσεως,
χειραγωγώντας τις λειτουργίες και αντιδράσεις τους.
Το 2016 τα πειράματα επάνω σε αυτή τη μέθοδο, η οποία περιλάμβανε μεταφορά των μαγνητικών ουσιών μέσω πρωτεϊνών, είχαν φέρει ήδη τα πρώτα εντυπωσιακά αποτελέσματα χειραγώγησης του εγκεφάλου και των αντιδράσεων.
24 ΜΑΡΤΙΟΥ 2016
Ερευνητές
στις Ηνωμένες Πολιτείες έχουν αναπτύξει μια νέα μέθοδο για τον έλεγχο
των εγκεφαλικών κυκλωμάτων που σχετίζονται με πολύπλοκες συμπεριφορές
των ζώων, χρησιμοποιώντας
γενετική μηχανική για τη δημιουργία μιας μαγνητισμένης πρωτεΐνης που
ενεργοποιεί συγκεκριμένες ομάδες νευρικών κυττάρων από απόσταση.
Η κατανόηση του τρόπου με τον οποίο ο εγκέφαλος παράγει
συμπεριφορά είναι ένας από τους απώτερους στόχους της νευροεπιστήμης –
και ένα από τα πιο δύσκολα ερωτήματά της. Τα τελευταία χρόνια, οι
ερευνητές έχουν αναπτύξει μια σειρά από μεθόδους που τους επιτρέπουν να
ελέγχουν εξ αποστάσεως συγκεκριμένες ομάδες νευρώνων και να διερευνούν τη λειτουργία των νευρωνικών κυκλωμάτων.
Η πιο ισχυρή από αυτές είναι μια μέθοδος που ονομάζεται οπτογενετική (Optogenetics),
η οποία επιτρέπει στους ερευνητές να αλλάξουν πληθυσμούς σχετικών
νευρώνων σε μια κλίμακα χιλιοστού του δευτερολέπτου με παλμούς φωτός
λέιζερ.
Μια άλλη πρόσφατα αναπτυγμένη μέθοδος, που ονομάζεται χημικογενετική (Chemogenetics), χρησιμοποιεί κατασκευασμένες πρωτεΐνες που ενεργοποιούνται από σχεδιασμένα φάρμακα και μπορούν να στοχεύσουν σε συγκεκριμένους τύπους κυττάρων.
Αν και ισχυρές, και οι δύο αυτές μέθοδοι έχουν μειονεκτήματα.
Η
οπτογενετική είναι επεμβατική, απαιτώντας την εισαγωγή οπτικών ινών που
παραδίδουν στον εγκέφαλο τους παλμούς φωτός και, επιπλέον, ο βαθμός
στον οποίο το φως διεισδύει στον πυκνό εγκεφαλικό ιστό είναι σημαντικά
περιορισμένος.
Οι
χημικογενετικές προσεγγίσεις ξεπερνούν και τους δύο αυτούς
περιορισμούς, αλλά συνήθως επιφέρουν βιοχημικές αντιδράσεις που
χρειάζονται αρκετά δευτερόλεπτα για να ενεργοποιήσουν τα νευρικά
κύτταρα.
Η νέα τεχνική, που αναπτύχθηκε στο εργαστήριο του Ali Güler στο Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια στο Charlottesville, και περιγράφεται σε
μια προηγμένη διαδικτυακή δημοσίευση στο περιοδικό Nature Neuroscience,
δεν είναι μόνο μη επεμβατική, αλλά μπορεί επίσης να ενεργοποιήσει τους
νευρώνες γρήγορα και αναστρέψιμα.
Αρκετές προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει ότι
οι πρωτεΐνες των νευρικών κυττάρων που ενεργοποιούνται από τη θερμότητα και τη μηχανική πίεση μπορούν να τροποποιηθούν γενετικά έτσι ώστε να γίνουν ευαίσθητες στα ραδιοκύματα και στα μαγνητικά πεδία, συνδέοντάς τις σε μια πρωτεΐνη αποθήκευσης σιδήρου που ονομάζεται φερριτίνη ή σε ανόργανα παραμαγνητικά σωματίδια.
Αυτές οι μέθοδοι αντιπροσωπεύουν μια σημαντική πρόοδο – έχουν, για παράδειγμα, ήδη χρησιμοποιηθεί για τη ρύθμιση των επιπέδων γλυκόζης αίματος σε ποντίκια – αλλά περιλαμβάνουν πολλαπλά συστατικά που πρέπει να εισαχθούν ξεχωριστά.
ΑΥΤΑ
ΤΑ ΕΡΕΘΙΣΜΑΤΑ ΑΝΟΙΓΟΥΝ ΤΟΝ ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΠΟΡΟ ΤΗΣ, ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΑΣ ΣΤΟ
ΗΛΕΚΤΡΙΚΟ ΡΕΥΜΑ ΝΑ ΡΕΕΙ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΚΥΤΤΑΡΙΚΗΣ ΜΕΜΒΡΑΝΗΣ· ΑΥΤΟ ΠΡΟΚΑΛΕΙ
ΝΕΥΡΙΚΟΥΣ ΠΑΛΜΟΥΣ ΠΟΥ ΤΑΞΙΔΕΥΟΥΝ ΣΤΟ ΝΩΤΙΑΙΟ ΜΥΕΛΟ ΚΑΙ ΜΕΧΡΙ ΤΟΝ
ΕΓΚΕΦΑΛΟ.
Ο
Güler και οι συνεργάτες του συλλογίστηκαν ότι οι δυνάμεις μαγνητικής
ροπής (ή περιστροφής) θα μπορούσαν να ενεργοποιήσουν την TRPV4 τραβώντας
και ανοίγοντας τον κεντρικό πόρο της, και έτσι χρησιμοποίησαν
γενετική μηχανική για να ενώσουν την πρωτεΐνη με την παραμαγνητική
περιοχή της φερριτίνης, μαζί με σύντομες αλληλουχίες DNA που στέλνουν σήματα στα κύτταρα να μεταφέρουν πρωτεΐνες στη μεμβράνη των νευρικών κυττάρων και να τις εισάγουν σε αυτήν.
In vivo χειρισμός της συμπεριφοράς του ψαριού Ζέβρα χρησιμοποιώντας magneto.
Οι προνύμφες των ψαριών Ζέβρα παρουσιάζουν ελικοειδή συμπεριφορά ως απάντηση σε τοπικοποιημένα μαγνητικά πεδία.
ΟΤΑΝ ΕΙΣΗΓΑΓΑΝ ΑΥΤΟ ΤΟ ΓΕΝΕΤΙΚΟ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΜΑ ΣΕ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΕΜΒΡΥΪΚΑ ΝΕΦΡΙΚΑ ΚΥΤΤΑΡΑ ΠΟΥ ΑΝΑΠΤΥΣΣΟΝΤΑΝ ΣΕ ΤΡΥΒΛΙΑ PETRI, ΤΑ ΚΥΤΤΑΡΑ ΣΥΝΕΘΕΣΑΝ ΤΗΝ ΠΡΩΤΕΪΝΗ «MAGNETO» ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΙΣΗΓΑΓΑΝ ΣΤΗ ΜΕΜΒΡΑΝΗ ΤΟΥΣ.
Η
εφαρμογή μαγνητικού πεδίου ενεργοποίησε την τροποποιημένη πρωτεΐνη
TRPV1, όπως αποδείχτηκε από παροδικές αυξήσεις στη συγκέντρωση ιόντων
ασβεστίου μέσα στα κύτταρα, οι οποίες ανιχνεύθηκαν με μικροσκόπιο
φθορισμού.
Στη συνέχεια, οι ερευνητές εισήγαγαν την αλληλουχία DNA Magneto στο γονιδίωμα ενός ιού,
μαζί με την πράσινη φθορίζουσα πρωτεΐνη γονιδιακής κωδικοποίησης, και
ρυθμιστικές αλληλουχίες DNA που έχουν ως αποτέλεσμα η δομή να εκφράζεται
μόνο σε συγκεκριμένους τύπους νευρώνων.
Στη συνέχεια εισήγαγαν τον ιό στους εγκεφάλους των ποντικών,
στοχεύοντας τον ενδορινικό φλοιό (entorhinal cortex), και διαμέλισαν
τους εγκεφάλους των ζώων για να αναγνωρίσουν τα κύτταρα που εξέπεμπαν
πράσινο φθορισμό.
Χρησιμοποιώντας μικροηλεκτρόδια, έδειξαν στη συνέχεια ότι
Η
ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΕΝΟΣ ΜΑΓΝΗΤΙΚΟΥ ΠΕΔΙΟΥ ΣΤΙΣ ΦΕΤΕΣ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΣΕ
ΤΟ MAGNETO ΕΤΣΙ ΩΣΤΕ ΤΑ ΚΥΤΤΑΡΑ ΝΑ ΠΑΡΑΓΟΥΝ ΝΕΥΡΙΚΕΣ ΠΑΡΟΡΜΗΣΕΙΣ.
Για
να καθορίσουν αν το Magneto μπορεί να χρησιμοποιηθεί για το χειρισμό
της νευρωνικής δραστηριότητας σε ζώντα ζώα, εισήγαγαν το Magneto σε
προνύμφες ψαριού-ζέβρας, στοχεύοντας νευρώνες στον κορμό και την ουρά
που κανονικά ελέγχουν μια απόκριση διαφυγής.
Στη συνέχεια, τοποθέτησαν τις προνύμφες ζέβρας σε ένα ειδικά κατασκευασμένο μαγνητισμένο ενυδρείο και διαπίστωσαν
ότι η έκθεση σε μαγνητικό πεδίο προκαλούσε μανούβρες δίνης παρόμοιες με
αυτές που συμβαίνουν κατά τη διάρκεια της απόκρισης διαφυγής.
(Αυτό το πείραμα περιελάμβανε συνολικά εννέα προνύμφες ψαριού-ζέβρας, και μεταγενέστερες αναλύσεις αποκάλυψαν ότι κάθε προνύμφη περιείχε περίπου 5 νευρώνες που έφεραν το Magneto.)
Σε ένα τελευταίο πείραμα, οι ερευνητές εισήγαγαν ενέσιμα Magneto στα γάγγλια των ελεύθερα συμπεριφερόμενων ποντικιών, σε μια βαθιά δομή του εγκεφάλου που περιέχει νευρώνες που παράγουν ντοπαμίνη οι οποίοι εμπλέκονται στην ανταμοιβή και στο κίνητρο, και στη συνέχεια τοποθέτησαν τα ζώα σε μια συσκευή χωρισμένη σε μαγνητισμένα μη μαγνητισμένα τμήματα.
Τα
ποντίκια που εξέφραζαν το Magneto ξόδεψαν πολύ περισσότερο χρόνο στις
μαγνητισμένες περιοχές από ό,τι τα ποντίκια που δεν το εξέφραζαν, επειδή
η ενεργοποίηση της πρωτεΐνης προκαλούσε
στους νευρώνες του ραβδωτού σώματος (των γαγγλίων) την απελευθέρωση
ντοπαμίνης, έτσι ώστε τα ποντίκια που βρέθηκαν σε αυτές τις περιοχές
ένιωθαν ανταμοιβή.
Αυτό
δείχνει ότι το Magneto μπορεί να ελέγξει εξ αποστάσεως την εκτόξευση
νευρώνων βαθιά μέσα στον εγκέφαλο, και επίσης να ελέγξει πολύπλοκες
συμπεριφορές.
Ο νευροεπιστήμονας Steve Ramirez του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ, ο οποίος χρησιμοποιεί οπτογενετική για να χειριστεί τις αναμνήσεις στον εγκέφαλο των ποντικών, λέει ότι η μελέτη είναι «ζόρικη».
«Προηγούμενες
προσπάθειες [χρησιμοποιώντας μαγνήτες για τον έλεγχο της νευρωνικής
δραστηριότητας] χρειάζονταν πολλαπλά συστατικά για να λειτουργήσει το
σύστημα – έγχυση μαγνητικών
σωματιδίων, έγχυση ενός ιού που εκφέρει ένα ευαίσθητο στη θερμότητα
κανάλι, [ή] επιδιόρθωση του κεφαλιού του ζώου, έτσι ώστε ένα πηνίο να
μπορεί να προκαλέσει αλλαγές στο μαγνητισμό», εξηγεί.
«Το πρόβλημα με ένα σύστημα πολλαπλών συστατικών είναι ότι υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να σπάσει κάθε μεμονωμένο κομμάτι.»
«Αυτό
το σύστημα (ΣτΜ το Magneto) είναι ένας ενιαίος, κομψός ιός που μπορεί
να εγχυθεί οπουδήποτε στον εγκέφαλο, γεγονός που το καθιστά τεχνικά
ευκολότερο και λιγότερο πιθανό να σπάσουν τα φρουφρού κι αρώματα»,
προσθέτει, «και ο εξοπλισμός συμπεριφοράς τους σχεδιάστηκε έξυπνα για να
περιέχει μαγνήτες όπου χρειάζεται, έτσι ώστε τα ζώα να μπορούν να
κινούνται ελεύθερα».
Ως
εκ τούτου, η «Μαγνητογενετική» (Magnetogenetics) είναι μια σημαντική
προσθήκη στην εργαλειοθήκη των νευροεπιστημόνων, η οποία αναμφίβολα θα
αναπτυχθεί περαιτέρω και θα παρέχει στους ερευνητές νέους τρόπους
μελέτης της ανάπτυξης και της λειτουργίας του εγκεφάλου.
Χωρίς σοβαρές υποδομές ίντερνετ τρεις οικισμοί στον Έβρο.
Έβρος: Άφησαν 3 χωριά μέσα στην καραντίνα χωρίς ίντερνετ και τηλεκπαίδευση
11-04-2021
Οικισμοί στην Ελλάδα του 21ου αιώνα «τρέχουν» με ταχύτητες
ίντερνετ... 1,2 Mbps και ενώ η χώρα ζει στoν αστερισμό νέας γενιάς
δικτύων 5G, με αποτέλεσμα μαθητές να μην μπορούν να
παρακολουθούν τα μαθήματα τηλεκπαίδευσης, φοιτητές να χάνουν τις
διαλέξεις στα πανεπιστήμια και κάτοικοι να μην μπορούν να κάνουν καμία
δουλειά μέσω διαδικτύου.
Πρόκειται για τρία χωριά στον βόρειο Έβρο, την Αγριάνη, την Λύρα και την Λυκόφη από τα οποία δεν περνά οπτική ίνα.
Ο κορονοϊός εκτόξευσε τις νέες συνδέσεις ίντερνετ στην ακριτική
περιοχή με αποτέλεσμα να «πέσουν» στα τρία χωριά και άλλο οι ταχύτητες
του διαδικτύου (από τα... 6 Mbps στο... 1,2 Mbps) κατά τη διάρκεια της
καραντίνας. Το μεγαλύτερο πρόβλημα εντοπίζεται στον οικισμό
Αγριάνη. Σύμφωνα με τον πρόεδρο της κοινότητας Αλή Σαλίχογλου καθημερινά
15 με 20 παιδιά λόγω της χαμηλής ταχύτητας του ίντερνετ δεν καταφέρνουν
να συνδεθούν στην εφαρμογή της τηλεκπαίδευσης με αποτέλεσμα να χάνουν
το μάθημα και να παίρνουν απουσίες.
Ο οικισμός της Αγριάνης είναι από του πιο μεγάλους της περιοχής, αριθμώντας συνολικά 500 κατοίκους ενώ το τελευταίο διάστημα παρουσιάζει δυναμική αύξηση σε αντίθεση με άλλα χωριά της γύρω περιοχής
που χάνουν τον πληθυσμό τους. «Ωστόσο, κάποιοι αποφάσισαν να αφήσουν
εκτός σχεδιασμού οπτικών ινών την Αγριάνη ενώ έχουν γρήγορο ίντερνετ
περιοχές με 30-40 κατοίκους. Η ταχύτητα του ίντερνετ δεν μπορεί να σηκώσει την εφαρμογή της τηλεκπαίδευσης με αποτέλεσμα τα παιδιά να μην μπορούν να παρακολουθούν τα μαθήματα όπως συμβαίνει στην υπόλοιπη Ελλάδα» δήλωσε στο ethnos.gr ο Δημήτρης Δαρούσης ,Αντιδήμαρχος Τεχνικών Υπηρεσιών και Πρωτογενούς Τομέα του δήμου Σουφλίου.
Συνολικά 60 παιδιά φοιτούν στο δημοτικό σχολείο της Αγριάνης,
25 με 30 μετακινούνται στο Γυμνάσιο Λαβάρων και άλλα περίπου 30 παιδιά
στο Λύκειο Σουφλίου. Μεγαλύτερο είναι το πρόβλημα στους μαθητές
Λυκείου και ειδικά στα παιδιά που δίνουν πανελλήνιες. Προβλήματα καθ'
όλη τη διάρκεια της πανδημίας αντιμετωπίζουν και τα παιδιά του
δημοτικού, ενώ πολλές φορές αναγκάζονται να επισκέπτονται σε γειτονικά
σπίτια φίλους τους που καταφέρνουν να συνδεθούν στην πλατφόρμα του
υπουργείου Παιδείας για να παρακολουθήσουν το μάθημα. Αλλά και
πρωτοετείς φοιτητές που γράφτηκαν φέτος στα πανεπιστήμια και
αναγκάστηκαν να επιστρέψουν λόγω της πανδημίας στην Αγριάνη, δεν μπορούν
να παρακολουθήσοσυν τις διαλέξεις λόγω των χαμηλών ταχυτήτων του
διαδικτύου.
«Δεν είμαστε πολίτες β' κατηγορίας. Ο οικισμός της Αγριάνης
είναι ένας οικισμός ο οποίος τροφοδοτεί με πολλά παιδιά τα σχολεία της
περιοχής και θέλουμε την στήριξη της Πολιτείας για να μη χάνουν τα
παιδιά μας το μάθημα. Είναι απορίας άξιο πως έμεινε το χωριό μας χωρίς
οπτική ίνα. Μας βγαίνει η ψυχή για να μπούμε σε μια σελίδα στο
διαδίκτυο και τα περισσότερα πράγματα γίνονται πλέον ηλεκτρονικά.
Νιώθουμε αποκομμένοι από τον υπόλοιπο κόσμο. Ζητούμε ίσες ευκαιρίες για όλους» είπε στο ethnos.gr o κ. Σαλίχογλου.
Οι «Πολύχρυσες Μυκήνες», το βασίλειο του μυθικού Αγαμέμνονα,
που πρώτος ύμνησε ο Όμηρος στα έπη του, είναι το σημαντικότερο και
πλουσιότερο ανακτορικό κέντρο της Ύστερης Εποχής του Χαλκού στην Ελλάδα.
Το όνομά τους έχει δοθεί σε έναν από τους λαμπρότερους πολιτισμούς της
ελληνικής προϊστορίας, το μυκηναϊκό, και οι μύθοι που συνδέονται με την
ιστορία τους διαπέρασαν τους αιώνες με τα ομηρικά έπη και τις μεγάλες
τραγωδίες της κλασικής εποχής, ενώ ενέπνευσαν και συνεχίζουν να εμπνέουν
παγκοσμίως την πνευματική δημιουργία και την τέχνη.
Η
μυθική παράδοση φέρει ως ιδρυτή των Μυκηνών τον Περσέα, γιο του Δία και
της Δανάης, της κόρης του Ακρισίου, του βασιλιά του Άργους, απόγονου
του Δαναού. Ο Παυσανίας αναφέρει ότι ο Περσέας ονόμασε τη νέα πόλη
Μυκήνες, είτε επειδή εκεί έπεσε ο μύκης του ξίφους του, είτε επειδή εκεί
αποκαλύφθηκε μία πηγή με άφθονο νερό, η Περσεία πηγή, κάτω από τη ρίζα
ενός «μύκητος», δηλαδή ενός μανιταριού.
Σύμφωνα
με το μύθο, οι απόγονοι του Περσέα βασίλεψαν στις Μυκήνες για τρεις
γενιές, με τελευταίο τον Ευρυσθέα, που σκοτώθηκε χωρίς να αφήσει
απογόνους, και έτσι οι κάτοικοι των Μυκηνών επέλεξαν ως βασιλιά τους τον
Ατρέα, γιο του Πέλοπα και πατέρα του Αγαμέμνονα και του Μενέλαου.
Οι
Μυκήνες ιδρύθηκαν ανάμεσα σε δύο ψηλούς κωνικούς λόφους, τον Προφήτη
Ηλία (805 μ.) και τη Σάρα (660 μ.), πάνω σε χαμηλό ύψωμα που δέσποζε
στην αργολική πεδιάδα και είχε τον έλεγχο των οδικών και θαλάσσιων
επικοινωνιών. Η παλαιότερη ανθρώπινη δραστηριότητα στο χώρο
τεκμηριώνεται από ελάχιστα κατάλοιπα λόγω των μεταγενέστερων οικοδομικών
φάσεων και χρονολογείται στην 7η χιλιετία π.Χ., κατά τη νεολιθική
εποχή.
Η
κατοίκηση ήταν συνεχής έως και τους ιστορικούς χρόνους, τα περισσότερα
όμως μνημεία, που είναι ορατά σήμερα, ανήκουν στην εποχή ακμής του
χώρου, την Ύστερη Εποχή του Χαλκού, μεταξύ του 1350 και του 1200 π.Χ.
Στις αρχές της 2ης χιλιετίας υπήρχε ένας μικρός οικισμός πάνω στο λόφο
καθώς και ένα νεκροταφείο στη νοτιοδυτική του πλευρά, με απλές ταφές σε
λάκκους.
Γύρω
στο 1700 π.Χ. εμφανίσθηκαν ηγεμονικές και αριστοκρατικές οικογένειες,
όπως διαπιστώνεται από τη χρήση μνημειωδών τάφων, πλούσια κτερισμένων
και περικλεισμένων σε λίθινο περίβολο, που ονομάσθηκε Ταφικός Κύκλος Β.
Η
εξέλιξη αυτή συνεχίσθηκε στην αρχή της μυκηναϊκής περιόδου, γύρω στο
1600 π.Χ., οπότε οικοδομήθηκε ένα μεγάλο κεντρικό κτήριο στην κορυφή του
λόφου, ένας δεύτερος λίθινος περίβολος, ο Ταφικός Κύκλος Α,
καθώς και οι πρώτοι θολωτοί τάφοι. Όπως αποδεικνύουν τα ευρήματα, οι
ηγεμόνες των Μυκηνών ήταν ισχυροί και συμμετείχαν σε ένα πολύπλοκο
δίκτυο εμπορικών συναλλαγών με τις χώρες της Μεσογείου.
Η
ανοικοδόμηση των ανακτόρων, που είναι ορατά σήμερα, άρχισε γύρω στο
1350 π.Χ., στην Υστεροελλαδική ΙΙΙΑ2 περίοδο. Τότε ξεκίνησε και η
οχύρωση της ακρόπολης, στην οποία διακρίνονται τρεις φάσεις. Ο πρώτος
περίβολος κτίσθηκε με το κυκλώπειο σύστημα επάνω στο βράχο. Εκατό χρόνια αργότερα, στην ΥΕ ΙΙΙΒ1 περίοδο, η οχύρωση μετακινήθηκε προς τα δυτικά και νότια και κτίσθηκε η Πύλη των Λεόντων, η μνημειακή είσοδος με τον προμαχώνα της.
Στον
τειχισμένο χώρο εντχθηκαν το θρησκευτικό κέντρο και ο Ταφικός Κύκλος Α,
που διαμορφώθηκε σε χώρο προγονολατρείας, με την ανύψωση του αρχικού
επιπέδου του. Τότε είναι πιθανό ότι οικοδομήθηκε και ο θολωτός τάφος
γνωστός ως «θησαυρός του Ατρέα», με τα τεράστια υπέρθυρα και την ψηλή
κυψελοειδή θόλο.
Γύρω
στο 1200 π.Χ., στην ΥΕ ΙΙΙΒ-Γ περίοδο, μετά από εκτεταμένη καταστροφή,
πιθανόν από σεισμό, κατασκευάσθηκε η επέκταση των τειχών προς τα
βορειοανατολικά του λόφου ώστε να ενταχθεί στον τειχισμένο χώρο η
υπόγεια κρήνη. Αλλεπάλληλες καταστροφές συνοδευόμενες από πυρκαγιές
οδήγησαν στην οριστική εγκατάλειψη του χώρου γύρω στο 1100 π.Χ.
Μετά την κατάρρευση του ανακτορικού συστήματος και τη διάλυση της «Μυκηναϊκής Κοινής»,
ο λόφος παρέμεινε πενιχρά κατοικημένος ως την κλασική περίοδο. Στο
διάστημα αυτό δημιουργήθηκαν στην περιοχή τοπικές ηρωικές λατρείες, που
οφείλονταν στη φήμη των Μυκηνών, που τα ομηρικά έπη μετέφεραν σε όλο τον
ελληνικό κόσμο, ενώ στην κορυφή του λόφου ιδρύθηκε ένας αρχαϊκός ναός
αφιερωμένος στην Ήρα ή στην Αθηνά.
Το
468 π.Χ., μετά τους μηδικούς πολέμους στους οποίους συμμετείχε η πόλη,
το Άργος την κατέκτησε και κατεδάφισε τμήματα της οχύρωσής της.
Αργότερα, κατά την ελληνιστική περίοδο, οι Αργίτες ίδρυσαν στο λόφο μία
«κώμη», επισκευάζοντας τα προϊστορικά τείχη και τον αρχαϊκό ναό και
κτίζοντας ένα μικρό θέατρο πάνω από το δρόμο του θολωτού τάφου της Κλυταιμνήστρας.
Τους
επόμενους αιώνες η κωμόπολη παρέμεινε σχεδόν εγκαταλελειμμένη και ήταν
ήδη ερειπωμένη όταν την επισκέφθηκε ο Παυσανίας το 2ο αι. μ.Χ. Τα
κυκλώπεια τείχη της μυκηναϊκής ακρόπολης, όμως, παρέμεναν ορατά στο
πέρασμα των αιώνων και αποτέλεσαν πόλο έλξης πολλών περιηγητών και
αρχαιοφίλων, που δεν δίστασαν να λεηλατήσουν το χώρο κατά τον 18ο και
19ο αιώνα, επωφλούμενοι από την αδιαφορία και τη φιλαργυρία των Τούρκων.
Το
1837, μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας, οι Μυκήνες τέθηκαν υπό την
αιγίδα της εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας, η οποία μέχρι σήμερα
πραγματοποιεί έρευνες στο χώρο. Το 1941 ο αντιπρόσωπός της, Κ. Πιττάκης,
καθάρισε την Πύλη των Λεόντων και το 1876 ο Ερρίκος Σλήμαν, ύστερα από
μικρές δοκιμαστικές τομές το 1874, ξεκίνησε τη μεγάλη του ανασκαφή, που
αποκάλυψε τους πέντε τάφους του Ταφικού Κύκλου Α, υπό την επίβλεψη του
Π. Σταματάκη, ο οποίος συνέχισε τις εργασίες το διάστημα 1876-1877,
αποκαλύπτοντας και τον έκτο τάφο.
Στη
συνέχεια, ανασκαφές στα ανάκτορα και στα νεκροταφεία πραγματοποίησαν οι
Χ. Τσούντας (1884-1902), Δ. Ευαγγελίδης (1909), G. Rosenwaldt (1911),
Α. Κεραμόπουλος (1917), και A.J.B. Wace (1920-1923, 1939, 1950-1957).
Παράλληλα, οι Ι. Παπαδημητρίου και Γ. Μυλωνάς της Αρχαιολογικής
Εταιρείας ανέσκαψαν τον Ταφικό Κύκλο Β και οικίες, κατά τα έτη
1952-1955, ενώ ο Γ. Μυλωνάς μαζί με το Ν. Βερδελή της Αρχαιολογικής
Υπηρεσίας, ανέσκαψαν τμήματα του οικισμού.
Οι
ανασκαφές της Βρετανικής Αρχαιολογικής Σχολής, υπό την επίβλεψη του
λόρδου W. Taylour αποκάλυψαν το θρησκευτικό κέντρο, ενώ έρευνες
συνεχίσθηκαν και από την Αρχαιολογική Εταιρεία με το Γ. Μυλωνά και το
Σπ. Ιακωβίδη το 1959 και 1969-1974. Αναστηλωτικές εργασίες
πραγματοποιήθηκαν το 1950-1955 από τον Α. Ορλάνδο και τον Ε. Στίκα στο
θολωτό τάφο της Κλυταιμνήστρας, στο ανάκτορο, στο χώρο γύρω από την Πύλη
των Λεόντων και στον Ταφικό Κύκλο Β.
Από το 1998 βρίσκεται σε εξέλιξη το έργο «Συντήρηση-Στερέωση-Ανάδειξη των Μνημείων της Ακροπόλεως Μυκηνών και του Ευρύτερου Περιβάλλοντος Χώρου», το οποίο ανέλαβε αρχικά η Ομάδα Εργασίας Συντήρησης Μνημείων Επιδαύρου και στη συνέχεια η Επιτροπή Μυκηνών, που δημιουργήθηκε το 1999 από το Υπουργείο Πολιτισμού.
Με την βοήθεια της τεχνολογίας έχουμε την ευκαιρία να δούμε τις Μυκήνες όπως πραγματικά ήταν στην αρχαιότητα.
Ένα καταπληκτικό ντοκιμαντέρ για τη ακρόπολη των Μυκηνών σε τρισδιάστατη αναπαράσταση…
Υπονοούμενο για τους ανθρώπους που το περιμένουν;;;
Ο γνωστός και μη εξαιρετέος, Έλον Μασκ, παρουσίασε το νέο του project!
Αφορά την τοποθέτηση μικροτσίπ στο κρανίο μαϊμούς, προκειμένου να παίζει με το μυαλό της video games.
Υπενθυμίζεται
πως ο Έλον Μασκ θέλει να εμφυτεύσει μαζικά τσιπάκια και σε ανθρώπινους
εγκεφάλους. Η Neuralink είχε υποβάλει αίτημα για έναρξη δοκιμών σε
ανθρώπους. Όπως αναφέρει το BBC, ένα τέτοιο interface θα μπορούσε να
επιτρέψει σε να ελέγχουν τηλέφωνα ή υπολογιστές με τον εγκέφαλό τους.
Όπως μεταδίδει το Bloomberg,
ο διευθύνων σύμβουλος της Tesla, μιλώντας στο Clubhouse, αναφέρθηκε στο
νέο εγχείρημα της Neuralink, λέγοντας, χαρακτηριστικά ότι «πρόκειται για μια ευτυχισμένη μαϊμού», αναφερόμενος στο πρόγραμμα εμφύτευσης μικροτσίπ στο κεφάλι της, το οποίο, σύμφωνα με τον ίδιο, κανείς δεν μπορεί να δει.
«Έχουμε
μια μαϊμού με ένα ασύρματο εμφύτευμα στο κρανίο της με μικροσκοπικά
καλώδια, με τα οποία μπορεί να παίξει βιντεοπαιχνίδια με το μυαλό της», είπε ο ‘Ελον Μασκ.
Αργότερα θα μπορούν να παίζουν και οι άνθρωποι
βιντεοπαιχνίδια μέσω εμφυτευμάτων; Μήπως θα μπορούν να ζουν σε έναν…
εικονικό κόσμο, απαλλαγμένο από κορωνοϊούς;
Ο Μασκ είπε πως αναμένεται σύντομα να δημοσιευθεί σχετικό βίντεο, ίσως και μέσα σε ένα μήνα.
Ωστόσο,
όπως ισχυρίζεται, οι έρευνες της εν λόγω εταιρείας σχετικά με τις
λειτουργίες του εγκεφάλου στοχεύουν σε λύσεις για περιστατικά
τραυματισμών στον εγκέφαλο ή στην σπονδυλική στήλη.
Θα είναι άραγε και οι άνθρωποι που το περιμένουν ευτυχισμένοι, όπως η μαϊμού;;;
«Όλο αυτό το εγχείρημα ξεκίνησε από το όραμα των φοιτητών και στηρίζεται στην προσπάθεια των φοιτητών. Ξεκίνησε από μια παρέα φοιτητών που ήρθαν και ζήτησαν να κάνουν και κάτι διαφορετικό, παράλληλα με τα μαθήματα τους», υπογραμμίζει ο μεταδιδακτορικός ερευνητής και επιστημονικός επιβλέπων της αεροδιαστημικής ομάδας του ΑΠΘ, Περικλής Παναγιώτου
ASAT: Η φοιτητική ομάδα του ΑΠΘ που σχεδιάζει αερόχημα ετοιμάζει εκτόξευση πυραύλων (pics)
Σχεδιάζουν, κατασκευάζουν ,εκτοξεύουν πυραύλους και «πειραματίζονται» με τα νέα υλικά για να πετάξουν το πρώτο τους, μη επανδρωμένο αερόχημα. Όχι δεν πρόκειται για μια από τις επιστημονικές ομάδες της NASA, αλλά για το εγχείρημα που ξεκίνησε με μεράκι, μια παρέα 12 φιλόδοξων φοιτητών του τμήματος Μηχανολόγων Μηχανικών του ΑΠΘ και σήμερα υποστηρίζεται ενεργά από 40 φοιτητές που μετρούν πολλά επιτεύγματα σε παγκόσμιο επίπεδο και θέτουν συνεχώς νέους στόχους.
Η φοιτητική ομάδα Α.S.A.T. Aristotle Space & Aeronautics Team, αποτελεί τη μεγαλύτερη ερευνητική, φοιτητική ομάδα Αεροδιαστημικής, που λειτουργεί υπό την αιγίδα του ΑΠΘ όπως επισήμανε μιλώντας στο «Πρακτορείο FM 104,9 FM», η υπεύθυνη επικοινωνίας της ομάδας Αθηνά Πούπα και έχει ως στόχο την υλοποίηση δυο projects, «το Aeronautics και το Rocketry, δηλαδή την κατασκευή και πτήση μη επανδρωμένων αεροσκαφών και την κατασκευή και εκτόξευση πυραύλων υψηλής ισχύος».
«Oυσιαστικά το project ‘'Rocketry'' έχει σχεδιάσει πέντε μοντέλα πυραύλων, έχει κατασκευάσει τρία από αυτά και έχει εκτοξεύσει δύο πυραύλους», αναφέρει η Αθηνά Πούπα και διευκρινίζει πως «στο εργαστήριο έχουμε δύο ακόμα πυραύλους, έτοιμους για εκτόξευση και περιμένουμε να πάρουμε έγκριση για να ξεκινήσουν οι διαδικασίες. Ο 3ος πύραυλος που θα εκτοξευθεί ονομάζεται Hyperion, έχει ύψος περίπου 2,5 μέτρα και βάρος 18 κιλά».
«Όλο αυτό το εγχείρημα ξεκίνησε από το όραμα των φοιτητών και στηρίζεται στην προσπάθεια των φοιτητών. Ξεκίνησε από μια παρέα φοιτητών που ήρθαν και ζήτησαν να κάνουν και κάτι διαφορετικό, παράλληλα με τα μαθήματα τους», υπογραμμίζει ο μεταδιδακτορικός ερευνητής και επιστημονικός επιβλέπων της αεροδιαστημικής ομάδας του ΑΠΘ, Περικλής Παναγιώτου και εξηγεί πως «βγήκαμε για έναν καφέ και αποφασίσαμε να στηρίξουμε αυτή την ομάδα, που πλέον με την... τρέλα τους, με το διάβασμα, τις προσπάθειες και το ταλέντο τους, κάνουν θαύματα. Μπορεί να είναι φοιτητές, αλλά όταν μιλάς μαζί τους συνειδητοποιείς ότι είναι επαγγελματίες. Δεν έχουν τελειώσει ακόμα τη σχολή τους και φέρονται με επαγγελματισμό».
Το συγκεκριμένο εγχείρημα υποστηρίζεται από το εργαστήριο μηχανικής Ρευστών και Στροβιλομηχανών του τμήματος Μηχανολόγων Μηχανικών του Πολυτεχνείου του ΑΠΘ, στο οποίο υπάγεται η ομάδα των φοιτητών από την ίδρυση της. Ορισμένα από τα επιτεύγματα της ομάδας μέχρι σήμερα είναι, η κατάκτηση της πρώτης θέσης ενδιάμεσα από τις ελληνικές ομάδες και στην πρώτη δεκάδα παγκοσμίως στο Air Cargo Challenge. Επιπρόσθετα η συγκεκριμένη ομάδα είναι μία από τις μόλις 18 ευρωπαϊκές ομάδες που έγιναν δεκτές στον διεθνή διαγωνισμό που διεξάγεται στις ΗΠΑ, Spaceport America Cup (SAC 2021) .
Σύμφωνα με τον κ Περικλής Παναγιώτου, «οι πύραυλοι φτάνουν τα τρία χιλιόμετρα ύψος, ένα αρκετά μεγάλο ύψος όπως αντιλαμβάνεστε, που χρειάζεται καλή τεχνογνωσία για να μην φύγει εκτός του θεμιτού πεδίου. Μάλιστα σκέφτηκαν οι φοιτητές να βάλουν μέσα σε αυτούς τους πυραύλους κάποιον αισθητήρα, έτσι ώστε όταν ανεβαίνει στο ύψος της ατμόσφαιρας να μπορεί να πραγματοποιήσει και κάποιες μετρήσεις, χρήσιμες για ερευνητικούς σκοπούς».
Ο ίδιος, σχολιάζοντας τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν οι φοιτητές εξαιτίας της πανδημίας, είπε πως αν και υπάρχει ένα θέμα με τις συναντήσεις που πρέπει να γίνονται για την κατασκευή, «προσπαθούμε να χορηγούμε τις απαραίτητες άδειες και να μην δημιουργούνται προβλήματα», ενώ τόνισε πως οι ίδιοι οι φοιτητές, «επιλύουν άμεσα τα ζητήματα που προκύπτουν με τις προμήθειες».
Επόμενο εγχείρημα, της αεροδιαστημικής ομάδας του ΑΠΘ, θα αποτελέσει η σχεδίαση ενός μη επανδρωμένου αεροχήματος, το οποίο θα τροφοδοτείται από ηλιακή ακτινοβολία και θα εκτελεί μοναδική ανθρωπιστική αποστολή αναγνώρισης πυρκαγιών και πρόβλεψης της εξάπλωσής τους. Θα διαθέτει λογισμικό path optimization για την μέγιστη εξοικονόμηση ενέργειας, ενώ παράλληλα σε μελλοντικά σχέδια στο payload του αεροχήματος υπολογίζεται και η προσθήκη δορυφορικής κεραίας για την επίτευξη του ελέγχου του UAV μέσω δορυφόρου με σκοπό την αυτόνομη πτήση με μεγάλη εμβέλεια. Σε πρώτο επίπεδο το αερόχημα θα εκτελεί μία πτήση ελάχιστης διάρκειας 12 ωρών, ενώ η μελλοντική στόχευση είναι να πραγματοποιεί 24 ώρες συνεχόμενης πτήσης.
Ο νευροεπιστήμονας 
